Buda'nın Doğası Uygulama Yoluyla Ortaya Çıkarılıyor

İnsanlar Buda doğasından bahsettiğinde, sanki içimizde zaten bir şeyler saklıymış gibi bunu anlamak kolay olabilir. Bu şekilde konuşmak bazen pratik yapma gücü verebilir. Herkesin uyanabileceğine dair inanca ihtiyacımız var, aksi takdirde yol imkansız görünebilir. Ancak bu inanç, "Ben değişmeyen bir maddeye sahibim" düşüncesi şeklinde sertleşirse, Budist anlamdaki benliksizlik ve bağımlı doğuştan uzaklaşır.

Günümüz öğretiminin özü bu farkı dikkatle görmektir. Buda doğası atman gibi kavranmamalı veya sahip olunan bir şeymiş gibi davranılmamalıdır. Uygulama ve koşullar doğru bir şekilde karşılandığında ortaya çıkan uyanış olasılığı olarak daha iyi anlaşılır. Çalışma yoluyla, zihni gözlemleyerek ve takıntıyı serbest bırakarak bilgelik ortaya çıkar. Önemli olan bu bilgeliğin ortaya çıkabilmesidir, tamamlanmış bir şeyin zaten vücutta depolanmış olması değil.

Fırça pratiğini düşünün. Canlı bir vuruş, fırçanın içinde gizli bir nesne değildir. Kağıt, mürekkep, nefes, elin gücü ve tekrarlanan pratik bir araya geliyor ve ardından net bir vuruş ortaya çıkıyor. "Herkes yazabilir" demek, tamamlanmış yazının zaten fırçanın içinde olduğu anlamına gelmez. Bu, doğru bir şekilde antrenman yaparak herkesin net bir vuruş ortaya çıkarabileceği anlamına gelir.

Uygulama aynı. Uyanış, içimizden çıkardığımız bir hazine değildir. Zihnimizi geliştirdikçe, Dharma'yı öğrendikçe ve farkındalığı an be an sürdürdükçe ortaya çıkan bir yoldur. Bu nedenle Buda'nın doğasına olan inanç, belirsiz bir özgüven değildir. Bugün yapılması gereken uygulamayı bırakmama gücüdür.

Dikkatli olunması gereken iki şey var. Kişi, "Ben zaten buna sahibim" düşüncesi içinde kalmak ve fiili pratikte gevşemek demektir. Diğeri ise "Hiçbir şeyim yok" diye karar verip yolu kaybetmektir. Buda doğasının öğretisi her iki uç noktanın da ötesine geçer. Herkesin çaba ve koşullarla uyanışın yolunu açabileceğini anlatır bize.