Η φύση του Βούδα αποκαλύπτεται μέσω της πρακτικής

Όταν οι άνθρωποι μιλούν για τη φύση του Βούδα, μπορεί να είναι εύκολο να την καταλάβουμε σαν κάτι να είναι ήδη κρυμμένο μέσα μας. Αυτός ο τρόπος ομιλίας μπορεί μερικές φορές να δώσει δύναμη στην εξάσκηση. Χρειαζόμαστε πίστη ότι ο καθένας μπορεί να ξυπνήσει, διαφορετικά το μονοπάτι μπορεί να φαίνεται αδύνατο. Αλλά αν αυτή η πίστη σκληρύνει στη σκέψη, «έχω μια αμετάβλητη ουσία», απομακρύνεται από τη βουδιστική έννοια του μη εαυτού και της εξαρτημένης εμφάνισης.

Η καρδιά της σημερινής διδασκαλίας είναι να δούμε αυτή τη διαφορά προσεκτικά. Η φύση του Βούδα δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτή σαν άτμαν ή να αντιμετωπίζεται ως κάτι που ανήκει. Εννοείται καλύτερα ως η δυνατότητα αφύπνισης που γίνεται σαφής όταν η πρακτική και οι συνθήκες πληρούν σωστά. Μέσα από τη μελέτη, την παρακολούθηση του νου και την απελευθέρωση της προσκόλλησης, προκύπτει η σοφία. Το πολύτιμο σημείο είναι ότι αυτή η σοφία μπορεί να προκύψει, όχι ότι ένα τελειωμένο πράγμα είναι ήδη αποθηκευμένο μέσα στο σώμα.

Σκεφτείτε την πρακτική του πινέλου. Ένα ζωντανό κτύπημα δεν είναι ένα κρυμμένο αντικείμενο μέσα στη βούρτσα. Το χαρτί, το μελάνι, η αναπνοή, η δύναμη του χεριού και η επαναλαμβανόμενη εξάσκηση συναντώνται και μετά εμφανίζεται ένα καθαρό χτύπημα. Για να πείτε "όποιος μπορεί να γράψει" δεν σημαίνει ότι η ολοκληρωμένη γραφή βρίσκεται ήδη μέσα στο πινέλο. Σημαίνει ότι, προπονώντας σωστά, ο καθένας μπορεί να κάνει ένα ξεκάθαρο εγκεφαλικό επεισόδιο.

Η πρακτική είναι η ίδια. Το ξύπνημα δεν είναι ένας θησαυρός που βγάζουμε από μέσα μας. Είναι ένα μονοπάτι που αποκαλύπτεται καθώς καλλιεργούμε το μυαλό, μαθαίνουμε το Ντάρμα και συνεχίζουμε την επίγνωση στιγμή προς στιγμή. Η πίστη στη φύση του Βούδα δεν είναι επομένως αόριστη αυτοπεποίθηση. Είναι η δύναμη να μην εγκαταλείψουμε την πρακτική που πρέπει να γίνει σήμερα.

Υπάρχουν δύο πράγματα που πρέπει να προσέχετε. Κάποιος παραμένει στη σκέψη «το έχω ήδη» και χαλαρώνει στην πραγματική πρακτική. Ο άλλος αποφασίζει «Δεν έχω τίποτα» και χάνει το μονοπάτι. Η διδασκαλία της φύσης του Βούδα υπερβαίνει και τα δύο άκρα. Μας λέει ότι ο καθένας μπορεί να ανοίξει το δρόμο της αφύπνισης μέσα από προσπάθεια και συνθήκες.