ช่วงเวลาปัจจุบันนี้คือการปฏิบัติ

เมื่อเราคิดถึงความตายและกรรม จิตใจอาจหนักขึ้นได้ แต่คำถามนี้ไม่ใช่เรื่องของอนาคตอันไกลเท่านั้น จิตที่เราจะยืนหยัดได้ในวาระสุดท้ายนั้นเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับความคิด คำพูด และการกระทำที่เราทำซ้ำในวันนี้

การสำนึกผิดไม่ได้หยุดอยู่แค่ความรู้สึกเสียใจกับอดีต การสำนึกผิดที่มีชีวิตคือการเห็นนิสัยที่ผิดพลาดในขณะนี้ หยุดเพื่อไม่ให้พูดคำเดิมซ้ำอีก และเปลี่ยนการกระทำเล็ก ๆ หนึ่งอย่าง เมื่อนิสัยในปัจจุบันเปลี่ยนไปเช่นนี้ ทิศทางของอนาคตก็เปลี่ยนตามไปด้วย

แม้แต่จิตที่อยากได้พรและบุญ หากเรายึดไว้แน่นเกินไป ก็กลายเป็นความยึดติดอีกอย่างหนึ่ง สิ่งสำคัญไม่ใช่การคำนวณว่าเราจะได้อะไร แต่คือการเลือกสิ่งที่ใกล้กับหนทางของพระพุทธเจ้า ณ ที่นี่ ในขณะนี้ การตั้งขณะปัจจุบันให้ตรงคือการปฏิบัติของวันนี้ และการปฏิบัติในแต่ละวันก็กลายเป็นการสำนึกผิดตลอดทั้งชีวิต

สิ่งสำคัญในคำสอนนี้ไม่ใช่การบังคับจิตให้ดูดีขึ้นหรือพยายามเปลี่ยนทุกอย่างในคราวเดียว ก่อนอื่น ให้สังเกตว่าขณะนี้จิตติดอยู่ตรงไหน แล้วจากจุดนั้นเลือกก้าวหนึ่งไปในทิศทางที่ถูกตรงยิ่งขึ้น การปฏิบัติไม่ใช่เหตุการณ์พิเศษที่อยู่ไกลออกไป แต่ปรากฏอยู่ในสีหน้า คำพูด การตัดสิน และความเอาใจใส่ในแต่ละวัน