Bulutların Ötesindeki Güneş

Gökyüzü bulutlarla kaplandığında güneş görünmez. Ama bu, güneşin yok olduğu anlamına gelmez. Bulutlar dağıldığında güneş yeniden bütün dünyayı aydınlatır. Bugünkü öğreti, senin aslında saf olan zihnini bu güneşe benzetir.

Buda-doğası, herkeste aslında var olan uyanış zeminine işaret eder. 'Böylelik zihni' terimi de, herhangi bir kurgu ya da kavramsal yargı doğmadan önce var olan gerçek zihne işaret eder. Açgözlülük ve bağlanmadan doğan sıkıntılar ve yanılsamalar bu zemini örtebilir, ama onu yeniden yaratılması gereken bir şeye dönüştüremez.

Zihin istediklerini sonsuzca çoğalttığında, tutunulacak şey de gitgide artar. Bir şeyi elde ettikten sonra bile bir başkasını arzularsın, ve bu ikisi arasında endişe ve kavramsal yargı sürüp gider. Bugünkü öğreti, böyle sayısızca beliren yanılsayıcı düşünceleri bulutlara benzetir. Her bulutun şeklini tek tek takip edersen, gökyüzünde parlayan güneşi unutman kolaylaşır.

Buda'nın öğretisinin bu kadar çok sayıda yöntemle (upaya) aktarılmasının nedeni, varlıkların zihinlerinin ve bağlanmalarının hepsinin farklı olmasıdır. Sayısız dharma söyleşisi dağınık, ayrı amaçlara işaret etmez. Hepsi tek bir noktada birleşir: seni, aslında saf olan zihnini doğrudan görmeye yöneltmek. Kaynak metin, tıpkı tek bir denizden pek çok dalganın doğması gibi, sayısız zihnin ve öğretinin de hiçbir zaman o aynı kökten ayrı olmadığını açıklar.

Uygulama, bilgeliği dışarıdan getirip üzerine eklemek değildir. Açgözlülük ve yanılsayıcı düşünce tarafından sürüklenip sürüklenmediğini, asıl zihnini örtüp örtmediğini geri dönüp bakmaktır. Yanılsayıcı düşüncenin bittiği yerde bilgeliğin kendiliğinden ortaya çıktığı öğretisi, zihinde bir anlık rahatlamanın kendisinin uyanış olduğu anlamına daraltılmamalıdır.

Bugün, daha fazlasına sahip olmak isteyen zihnin nasıl belirdiğine bak. O zihni suçlayıp bir sıkıntı daha eklemek yerine, mutlaka tutulması gerektiğinde ısrar eden bir bağlanmayı fark et. Bir bulutu güneşin kendisiyle karıştırmadığın gibi, uygulama da şu an beliren açgözlülüğü ve endişeyi zihninin tamamı olarak görmemekle başlar.