Başkasının Sevincine Ortak Olursun

Birisi güzel bir şey başardığında, kalbin tek bir yöne hareket etmez. Kutlamak istersin, ama içinden "Ben ne yaptım ki?" diye bir düşünce geçebilir. Bugünkü öğreti, o anda başkasının erdemine ve mutluluğuna kendi işin gibi sevinen kalbe bakmaya davet eder seni.

Dört sınırsız kalp; sevgi, şefkat, sevinç ve sükunetten oluşan geniş dört hâldir. Sevgi, tüm varlıkların mutluluğunu diler. Şefkat, acıdan kurtulmayı diler. Sevinç, başkasının sevincine ve erdemine birlikte sevinir. Sükunet, sevme ve sevmeme arasında eğilmeden her şeye eşit bakar. Bugün özellikle sevinci yakından incelersin.

Başka birinin işleri iyi gittiğinde, kendi payının azaldığını hissedebilirsin. O duyguyu görmezden gelmene ya da zorla iyi biri gibi davranmana gerek yok. Önce, karşılaştıran bir düşüncenin ortaya çıktığını fark edersin. "Bu benim olmalı," "bu bana ait olmalı" gibi bir bağlanmanın zihnini daralttığını da gözden geçirirsin.

Başkasının iyi bir davranışını övmek, senin iyiliğini küçültmez. Birinin sevincine tüm kalbinle katıldığında, sevinebileceğin alan genişler. Bu yüzden, başkasının başarısını duyduğunda sıcak bir söz söylemek de bir uygulamadır. Bugünkü öğretinin sözünü ettiği birlikte sevinme, başkasının kazandığı erdemi kendinle ilgisi yokmuş gibi itmek yerine, ona sevinen tutumdur.

Elbette bu tür bir kalp her zaman kolayca doğmaz. Kıskançlık ya da göz ardı edilmiş hissini fark ettiğinde kendini suçlamak yerine, o duyguyu fark eder ve yönünü yeniden seçersin. Başkasının iyi haberini kabul eder, yapabildiğin küçük iyilikleri sürdürürsün. Sevinci ne kadar paylaşırsan, zihin "sadece ben" sınırından adım adım o kadar özgürleşir.

Bugün birinin iyi haberini duyarsan, bir an dur. Önce karşılaştıran bir düşüncenin yükselmesi sorun değildir. O düşünceyi gördükten sonra, karşındakinin sevincini gerçekten kutlayan bir söz söylersin.