Αφήστε το να ρέει, αλλά μην ξεγελαστείτε

Στη βαθύτερη διδασκαλία της πρακτικής, η αρχή της νιρβάνα περιγράφεται ως αγέννητη και αθάνατη: ο τόπος που αρχικά ούτε αναδύεται ούτε εξαφανίζεται. Στο μυαλό μας, πολλές σκέψεις, συναισθήματα, θλίψεις και αυταπάτες συνεχίζουν να αναδύονται και να εξαφανίζονται, αλλά η παρουσία αυτής της κίνησης δεν σημαίνει ότι το ίδιο το αρχικό μυαλό κλονίζεται.

Είναι σαν τη θάλασσα. Αμέτρητα κύματα υψώνονται και εξαφανίζονται, αλλά η θάλασσα δεν γεννιέται νεογέννητα επειδή εμφανίζονται κύματα και δεν εξαφανίζεται επειδή τα κύματα υποχωρούν. Με τον ίδιο τρόπο, ακόμα κι αν ένας καταρράκτης συνεχίζει να χύνεται χωρίς ανάπαυση, δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε από την ίδια την κίνηση και να ξεχνάμε την πραγματική του φύση.

Οι ζωές μας είναι ίδιες. Οι σκέψεις έρχονται και παρέρχονται, τα συναισθήματα γεννιούνται και ξεθωριάζουν, και οι κοσμικές υποθέσεις αλλάζουν πάντα. Δεν χρειάζεται όμως να μας πιάσει ο καθένας και να μας ταρακουνήσει. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι να εξαναγκάσεις αυτό που προκύπτει να εξαφανιστεί, αλλά απλώς να γνωρίζεις ότι ρέει και να το βλέπεις σωστά.

Πολλά φαινόμενα δεν μας κάνουν να χάσουμε τη φύση μας, και η εμφάνιση της θλίψης δεν διαγράφει την αρχικά καθαρή θέση του νου. Επομένως, η πρακτική δεν είναι να καταπιέζεις τα πάντα. Είναι να αφήνεις ό,τι προκύπτει να προκύψει χωρίς να σε ξεγελάει, και να αφήνεις ό,τι περνάει να περάσει χωρίς να παρασυρθεί.

Σήμερα, ας αφήσουμε τις σκέψεις να κυλήσουν, τα συναισθήματα να περάσουν και να μην παρασυρθούμε από αυτή την κίνηση, ώστε να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τον αρχικά καθαρό νου.