با حکمت راه میانه، فراتر از دو و نه دو را ببینید
در تعلیم هوام معنای عمیقی وجود دارد: دو نفر نساز و حتی در دو نفر هم ساکن نشو. ما باید از تبعیض هایی که چیزها را به دو دسته تقسیم می کند، مانند خوب و بد، خود و دیگری، موجودات زنده و بودا، دست برداریم. با این حال، ما نباید حتی این ایده را درک کنیم که آنها دو نفر نیستند.
ما به راحتی افراد و رویدادها را خوب یا بد قضاوت می کنیم. اما یک فرد می تواند با توجه به موقعیت متفاوت ظاهر شود و حتی آنچه زمانی خوب می دانستیم می تواند در طول زمان تغییر کند. با قضاوت ثابت، نمی توانیم چهره اصلی آن شخص را ببینیم.
مهم این است که ذهنی را که به دو قسمت تقسیم می شود رها کنیم، اما ساکن شدن در این فکر که "من تبعیض نمی گذارم" می تواند به تبعیض دیگری تبدیل شود. به همین دلیل، تمرین، حکمت راه میانه را می طلبد که در هیچ یک از دو طرف باقی نمی ماند.
کلمات و مفاهیم ابزار ماهرانه ای برای توضیح حقیقت هستند. کلمه ی دو و کلمه ی نه دو هر دو فقط با انگشت اشاره دارند. خرد در درک کلمات نیست، بلکه در دیدن مستقیم مکانی است که کلمات به آن اشاره می کنند.
انشالله امروز به راحتی در تشخیص خوب و بد قرار نگیریم، بلکه به مردم و جهان با دید وسیعتر و عمیق تر از این تبعیض به راه میانه بنگریم.
ما باید ذهنی را که به خوب و بد تقسیم میکند رها کنیم، اما نباید حتی در ایدهی «دوتا» هم بمانیم. کلمات و مفاهیم فقط ابزارهای ماهرانه ای هستند، بنابراین ما باید خرد فراتر از آنها را ببینیم. امروز لطفا با فکر راه میانه به دنیا نگاه کنید.
