Dostrzeż szczęście, które już jest obok ciebie

Każdy z nas stara się być szczęśliwy. Zapewnianie sobie tego, czego potrzebujemy, dobre wykonywanie swojej pracy i dążenie do tego, by stawać się lepszym – to wszystko jest niezbędną częścią życia. Problem pojawia się wtedy, gdy ten wysiłek zostaje uwikłany w porównywanie się z innymi i pragnienie uznania. Gdy umysł nieustannie patrzy tylko w stronę kolejnego osiągnięcia i większego szczęścia, to, co już jest cenne i bliskie, staje się niewidoczne tylko dlatego, że jest zbyt znajome.

Gdy słyszymy o nagłym nieszczęściu czy stracie, przypominamy sobie, że zwyczajne dni, które trwały jeszcze wczoraj, nigdy nie były czymś oczywistym. Jednak cierpienia drugiego człowieka nie powinniśmy wykorzystywać wyłącznie jako lekcji wdzięczności dla samych siebie. Musimy najpierw uszanować to cierpienie jako cierpienie samo w sobie, a dopiero potem pozwolić, by prowadziło nas ono do troskliwszej opieki nad ludźmi i codziennością, które wciąż możemy chronić.

Szczęście nie zawsze przychodzi w formie, która rzuca się w oczy. Potrafi też ukrywać się w chwilach tak znajomych, że przechodzimy obok nich obojętnie – w spokojnym jedzeniu posiłku, w chodzeniu na własnych nogach, w odczuwaniu powietrza po ustaniu deszczu, w świadomości, że ktoś bliski bezpiecznie przeszedł przez ten dzień. Zwykłe funkcje ciała zauważamy najczęściej dopiero wtedy, gdy zaczynają sprawiać trudność. Dlatego zamiast porównywać się z tymi, którzy chorują albo coś stracili, właściwym punktem wyjścia jest uważne dostrzeżenie tego, co teraz jest nam dane.

Docenianie zwyczajnego dnia nie oznacza rezygnacji z chęci rozwoju ani zmuszania się do postrzegania cierpienia jako czegoś dobrego. Przeciwnie – dopiero jasne spojrzenie na obecne życie pozwala zrozumieć, co należy chronić, a co zmienić. Zadowolenie nie jest rezygnacją – to siła, która nie pozwala nam lekkomyślnie roztrwonić tego, co już mamy, tak byśmy mogli mądrze wybrać następny krok.

Gdy umysł wciąż ucieka myślami w dalekie miejsca, zatrzymaj się na chwilę i rozejrzyj wokół siebie. Spójrz na drzewo przy drodze, którą zawsze przechodzisz, na dłonie i stopy, które i dziś wykonują swoją pracę, na osobę, która milcząco pozostaje u twojego boku – tak, jakby widziało się ich po raz pierwszy. To, co cenne, nie powstaje na nowo – ujawnia się w chwili, gdy dostrzegamy to, co ukrywał przed nami zabiegany umysł.

Dostrzeżone szczęście musi prowadzić do troski. Powiedzenie dziękuję, dzielenie się posiłkiem, opatrywanie tego, co boli, oraz niemarnotrawienie przyrody i rzeczy – te drobne czyny chronią zwyczajny dzień. Dostrzeganie szczęścia, które jest teraz obok nas, nie kończy się na naszym własnym spokoju – staje się współczuciem, które traktuje jako cenny również dzień drugiego człowieka.