รู้จักความสุขที่อยู่เคียงข้างคุณอยู่แล้ว
แต่ละคนต่างพยายามอย่างหนักเพื่อให้มีความสุข การจัดหาสิ่งที่จำเป็น การทำหน้าที่ของตนให้ดี และความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตนเองล้วนเป็นส่วนสำคัญของชีวิต ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อความพยายามนั้นถูกครอบงำด้วยการเปรียบเทียบและความปรารถนาที่จะได้รับการยอมรับ เมื่อจิตใจมุ่งมองไปแต่ความสำเร็จขั้นต่อไปและความสุขที่ยิ่งใหญ่กว่าอยู่เสมอ สิ่งมีค่าที่อยู่ใกล้ตัวเราอยู่แล้วก็จะมองไม่เห็น เพียงเพราะมันคุ้นเคยจนเกินไป
เมื่อได้ยินข่าวภัยพิบัติหรือการสูญเสียที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เราจึงตระหนักว่าวันธรรมดาที่ผ่านมาจนถึงเมื่อวานนี้ไม่เคยเป็นสิ่งที่ควรมองข้ามว่าเป็นเรื่องปกติ แต่เราไม่ควรนำความทุกข์ของผู้อื่นมาใช้เพียงเป็นบทเรียนเพื่อสร้างความรู้สึกขอบคุณให้ตนเอง เราต้องเคารพความทุกข์นั้นในฐานะความทุกข์ที่แท้จริงเสียก่อน แล้วให้สิ่งนั้นนำเราไปสู่การดูแลผู้คนและชีวิตประจำวันที่เรายังปกป้องไว้ได้ในตอนนี้อย่างใส่ใจยิ่งขึ้น
ความสุขไม่ได้มาถึงในรูปแบบที่โดดเด่นเสมอไป บางครั้งมันซ่อนอยู่ในช่วงเวลาที่คุ้นเคยจนเราเดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกต เช่น การได้กินอาหารอย่างสบายใจ การได้เดินด้วยเท้าทั้งสองข้างของตนเอง การได้สัมผัสอากาศหลังฝนหยุดตก หรือการรู้ว่าคนใกล้ตัวได้ผ่านพ้นวันนี้ไปอย่างปลอดภัย เรามักจะสังเกตเห็นหน้าที่ธรรมดาของร่างกายก็ต่อเมื่อมันเริ่มทำงานได้ยากลำบากแล้วเท่านั้น ดังนั้น แทนที่จะเปรียบเทียบตนเองกับผู้ที่เจ็บป่วยหรือสูญเสียบางสิ่งไป จุดเริ่มต้นที่ถูกต้องคือการตั้งใจสังเกตหน้าที่ต่าง ๆ ที่เรายังมีอยู่ในตอนนี้ด้วยความใส่ใจ
การให้คุณค่ากับวันธรรมดาในวันนี้ไม่ได้หมายความว่าต้องละทิ้งความปรารถนาที่จะก้าวไปข้างหน้า หรือต้องฝืนมองความทุกข์ว่าเป็นสิ่งที่ดี ตรงกันข้าม การมองเห็นชีวิตในปัจจุบันของเราอย่างชัดเจนต่างหากที่ทำให้เรารู้แจ้งว่าอะไรควรปกป้องไว้และอะไรควรเปลี่ยนแปลง ความพอใจไม่ใช่การยอมจำนน แต่เป็นพลังที่ช่วยไม่ให้เราใช้สิ่งที่มีอยู่แล้วอย่างสะเพร่า เพื่อให้เราเลือกก้าวต่อไปได้อย่างมีปัญญา
เมื่อจิตใจมักวิ่งไปสู่ที่ไกลอยู่เสมอ ขอให้หยุดพักและมองไปรอบตัวสักครู่ ลองมองต้นไม้ริมทางที่เราผ่านเป็นประจำ มือและเท้าที่ยังคงทำหน้าที่ของมันในวันนี้อีกครั้ง คนที่คอยอยู่เคียงข้างเราอย่างเงียบ ๆ ราวกับเห็นสิ่งเหล่านี้เป็นครั้งแรก สิ่งมีค่าไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นใหม่ แต่มันจะปรากฏออกมาในทันทีที่เรารู้ตัวว่าจิตใจอันวุ่นวายของเราเคยบดบังมันไว้
เมื่อรู้จักความสุขแล้ว ต้องนำไปสู่การดูแลเอาใจใส่ การกล่าวคำขอบคุณ การแบ่งปันอาหาร การดูแลส่วนที่เจ็บปวด และการไม่ใช้ธรรมชาติและสิ่งของอย่างสุรุ่ยสุร่าย การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้คือสิ่งที่ปกป้องวันธรรมดาเอาไว้ การรู้จักความสุขที่อยู่เคียงข้างเราในตอนนี้ไม่ได้จบลงเพียงแค่ความสบายใจของตนเอง แต่จะกลายเป็นความเมตตากรุณาที่มองเห็นวันของผู้อื่นว่ามีค่าเช่นกัน
เพื่อให้มีความสุข เราพยายามมีมากขึ้น ก้าวสูงขึ้น และได้รับการยอมรับมากขึ้น แต่เมื่อจิตใจมองไปแต่สิ่งที่จะมาถึงเสมอ เราก็จะมองไม่เห็นคุณค่าของวันธรรมดา ผู้คนที่อยู่เคียงข้าง รวมถึงธรรมชาติและร่างกายของเรา วันที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ใช่ช่วงเวลาว่างเปล่าไร้ค่า แต่สามารถเป็นรากฐานของความสุขได้ จงมองเห็นสิ่งที่คุณมองข้ามว่าเป็นเรื่องปกติในตอนนี้ และให้สิ่งนั้นนำไปสู่การกระทำด้วยความขอบคุณและการดูแลเอาใจใส่
