Yanı Başındaki Mutluluğu Fark Et

Her birimiz mutlu olmak için çabalarız. İhtiyaçlarımızı karşılamak, işimizi iyi yapmak ve biraz daha ilerlemeye çalışmak hayatın gerekli parçalarıdır. Sorun, bu çabanın kıyaslamaya ve takdir görme isteğine takılıp kalmasıyla başlar. Zihin sürekli bir sonraki başarıya ve daha büyük bir mutluluğa bakınca, zaten yanı başımızda duran değerli şey, sadece tanıdık olduğu için görünmez hale gelir.

Ani bir felaket ya da kayıp haberi duyduğumuzda, düne kadar süregelen sıradan günlerin aslında hiç de olağan karşılanacak günler olmadığını yeniden hatırlarız. Ama başkasının acısını yalnızca kendi şükranımız için bir ders olarak tüketmemeliyiz. Önce o acıyı, kendi başına bir acı olarak saygıyla karşılamalı, sonra bunun bizi şu an hâlâ koruyabildiğimiz insanlara ve gündelik hayata daha özenle sahip çıkmaya yöneltmesine izin vermeliyiz.

Mutluluk her zaman göze çarpan bir biçimde gelmez. Bazen öylesine tanıdık anların içinde saklanır ki, fark etmeden yanından geçip gideriz — huzur içinde bir öğün yemek, kendi ayaklarımızla yürümek, yağmur dindikten sonraki havayı hissetmek ya da yakınımızdaki birinin günü sağ salim atlattığını bilmek gibi. Bedenin sıradan işlevlerini genellikle ancak zorlaştıklarında fark ederiz. Bu yüzden hasta olan ya da bir şey kaybetmiş olanlarla kendimizi kıyaslamak yerine, doğru başlangıç noktası şu an bize bahşedilmiş işlevleri özenle fark etmektir.

Sıradan bugünü değerli görmek, ileriye gitme isteğinden vazgeçmek ya da acıyı zorla iyi bir şeymiş gibi görmek anlamına gelmez. Tam tersine, şu anki hayatımızı olduğu gibi görmek, neyi korumamız ve neyi değiştirmemiz gerektiğini netleştirir. Doyum, teslimiyet değildir — zaten sahip olduğumuz şeyi dikkatsizce tüketmemizi önleyen ve bir sonraki adımı bilgece seçmemizi sağlayan bir güçtür.

Zihin durmadan uzak bir yere koşarken, bir an durup çevrene bak. Her zaman geçtiğin yoldaki ağaca, bugün de görevini yerine getiren ellerine ve ayaklarına, sessizce yanında duran kişiye, sanki ilk kez görüyormuş gibi bak. Değerli olan yeniden yaratılan bir şey değildir; meşgul zihnimizin gizlediği şeyi fark ettiğimiz an kendini gösterir.

Fark edilen mutluluk, mutlaka bir özene dönüşmelidir. Teşekkür etmek, bir öğünü paylaşmak, acıyan bir yere bakmak, doğayı ve eşyaları dikkatsizce kullanmamak — bu küçük eylemler sıradan bir günü koruyan şeylerdir. Şu an yanımızdaki mutluluğu fark etmek, yalnızca kendi rahatımızla sona ermez; başkasının gününü de değerli sayan bir şefkate dönüşür.