Αναγνωρίζοντας την Ευτυχία που Βρίσκεται Ήδη Δίπλα Σας

Ο καθένας μας προσπαθεί σκληρά για να γίνει ευτυχισμένος. Το να εξασφαλίζουμε ό,τι χρειαζόμαστε, να κάνουμε καλά τη δουλειά μας και να επιδιώκουμε να βελτιωνόμαστε είναι όλα απαραίτητα μέρη της ζωής. Το πρόβλημα προκύπτει όταν αυτή η προσπάθεια παγιδεύεται στη σύγκριση και στην επιθυμία να αναγνωριστούμε. Όταν ο νους στρέφεται συνεχώς μόνο προς το επόμενο επίτευγμα και μια μεγαλύτερη ευτυχία, ό,τι είναι ήδη πολύτιμο και κοντά μας γίνεται αόρατο απλώς επειδή μας είναι οικείο.

Όταν ακούμε νέα για ξαφνική συμφορά ή απώλεια, θυμόμαστε ότι οι συνηθισμένες μέρες που συνεχίζονταν μέχρι χθες δεν ήταν ποτέ κάτι αυτονόητο. Ωστόσο, ο πόνος του άλλου δεν πρέπει να καταναλώνεται απλώς ως μάθημα για τη δική μας ευγνωμοσύνη. Πρέπει πρώτα να σεβαστούμε αυτόν τον πόνο ως πόνο καθαυτόν, και να αφήσουμε αυτό να μας οδηγήσει στο να φροντίζουμε με μεγαλύτερη προσοχή τους ανθρώπους και την καθημερινότητα που μπορούμε ακόμη να προστατέψουμε αυτή τη στιγμή.

Η ευτυχία δεν έρχεται πάντα με μια μορφή που ξεχωρίζει. Μπορεί επίσης να κρύβεται σε στιγμές τόσο οικείες που περνάμε δίπλα τους χωρίς να τις προσέξουμε — το να τρώμε ένα γεύμα με άνεση, το να περπατάμε με τα δικά μας πόδια, το να νιώθουμε τον αέρα αφού σταματήσει η βροχή, ή το να γνωρίζουμε ότι κάποιος κοντινός μας πέρασε ασφαλής τη μέρα του. Συνήθως προσέχουμε τις απλές λειτουργίες του σώματος μόνο όταν αυτές δυσκολεύουν. Γι' αυτό, αντί να συγκρινόμαστε με όσους είναι άρρωστοι ή έχουν χάσει κάτι, το σωστό σημείο εκκίνησης είναι να παρατηρούμε προσεκτικά τις λειτουργίες που μας έχουν δοθεί αυτή τη στιγμή.

Το να εκτιμούμε μια συνηθισμένη σημερινή μέρα δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε την επιθυμία να προχωρήσουμε, ούτε ότι εξαναγκάζουμε τον εαυτό μας να βλέπει τον πόνο ως κάτι καλό. Αντίθετα, το να βλέπουμε καθαρά τη σημερινή μας ζωή είναι αυτό που κάνει φανερό τι πρέπει να προστατέψουμε και τι πρέπει να αλλάξουμε. Η ικανοποίηση δεν είναι παραίτηση — είναι η δύναμη που μας εμποδίζει να σπαταλάμε απρόσεκτα όσα ήδη έχουμε, ώστε να μπορούμε να επιλέγουμε σοφά το επόμενο βήμα μας.

Όταν ο νους συνεχίζει να τρέχει προς κάποιο μακρινό μέρος, σταματήστε για μια στιγμή και κοιτάξτε γύρω σας. Κοιτάξτε το δέντρο στον δρόμο απ' όπου περνάτε πάντα, τα χέρια και τα πόδια που εκτελούν ξανά σήμερα τη δουλειά τους, το πρόσωπο που παραμένει σιωπηλά δίπλα σας, σαν να τα βλέπετε για πρώτη φορά. Ό,τι είναι πολύτιμο δεν δημιουργείται εκ νέου — αποκαλύπτεται τη στιγμή που αναγνωρίζουμε αυτό που ο πολυάσχολος νους μας έκρυβε.

Η ευτυχία, μόλις τη διακρίνουμε, πρέπει να οδηγεί στη φροντίδα. Το να λέμε ευχαριστώ, να μοιραζόμαστε ένα γεύμα, να φροντίζουμε ό,τι πονάει, και να μη χρησιμοποιούμε απρόσεκτα τη φύση και τα πράγματα — αυτές οι μικρές πράξεις είναι που προστατεύουν μια συνηθισμένη μέρα. Το να αναγνωρίζουμε τώρα την ευτυχία δίπλα μας δεν σταματά στη δική μας άνεση· γίνεται συμπόνια που αντιμετωπίζει και τη μέρα του άλλου ως πολύτιμη.