از بدن بدون چسبیدن به آن مراقبت کنید

تأمل در ناپایداری بدن راهی برای تاریک‌بینی زندگی نیست. همانطور که یک قلعه شنی به باد و امواج می افتد، یک گل در حال شکوفه پژمرده می شود و حتی یک خانه محکم با گذشت زمان کهنه می شود، بدن مطابق با شرایط تغییر می کند. وقتی از این واقعیت که تغییر اجتناب ناپذیر است روی گردان نیستیم، می توانیم صادقانه تر به زمانی که به ما داده شده است نگاه کنیم.

اگر به عنوان یک خود دائمی بدن را محکم بچسبیم، هر زمان که تغییری رخ می دهد، ترس و رنجش بیشتر می شود. آرزوی هرگز از دست دادن جوانی، ظاهر یا سلامتی می تواند به راحتی به ثروت، موقعیت، قدرت و روابطی که از آن من است گسترش یابد. اندیشیدن به تغییرات بدن، تسلیم نشدن از زندگی است. توجه به این است که دلبستگی از کجا شروع می شود.

با این حال، نیازی نیست بدن را تحقیر یا نادیده بگیریم. زیبایی امروز یک گل با این واقعیت که روزی پژمرده می‌شود از بین نمی‌رود. خانه نیز چون روزی فرسوده خواهد شد، ارزش پناه‌دادن امروزش را از دست نمی‌دهد. ناپایداری و بی‌ارزشی یک معنا ندارند.

همچنین باید مراقبت از بدن را از چسبیدن به آن تشخیص دهیم. خوب غذا خوردن، استراحت کردن، دریافت درمان و حرکت دادن بدن پایه ای را پرورش می دهد که اجازه می دهد تمرین ادامه یابد. درخواست از اینکه بدن همیشه جوان و کامل بماند، یا نفرت از تغییر آن، می تواند به شکل دیگری از دلبستگی تبدیل شود. مراقبت نیاز به شفقت دارد، در حالی که رهایی از دلبستگی نیاز به خرد دارد.

با این بدن می توانیم تعظیم کنیم، بنشینیم، راه برویم، نفس را تماشا کنیم و ذهن را پرورش دهیم. ما می توانیم بار دیگری را سبک کنیم، سخنی گرم ارائه دهیم، سخاوتمندانه ببخشیم و خدمت کنیم. بدن دارایی نیست که بتوانیم برای همیشه نگه داریم. این یک زمینه گرانبها برای تمرین است که از طریق آن می‌توانیم علل و حکمت سالم ایجاد کنیم.

تأمل در مرگ به این معنا نیست که با چشمانمان فقط به مرگ دوخته باشیم. دانستن اینکه زندگی به پایان خواهد رسید، امروز را بی معنی نمی کند. در عوض، ما را به مطالعه تا جایی که می‌توانیم فرا می‌خواند، تا جایی که می‌توانیم عذرخواهی کنیم، تا جایی که می‌توانیم کمک کنیم، و تا زمانی که فرصت است، ذهن را پرورش دهیم.

وقتی بدن بیمار است یا دیگر مانند گذشته احساس نمی کند، خود را سرزنش نکنید. وضعیت بدن ارزش یا عمق تمرین فرد را تعیین نمی کند. تا جایی که می توانید از آن مراقبت کنید و وضعیت، نفس و عمل سالمی را انتخاب کنید که اکنون امکان پذیر است. تمرین تنها پس از به دست آوردن بدن کامل آغاز نمی شود. این آموزش بیدار ماندن همراه با بدن در حال تغییر است.

امروز بی سر و صدا به یک قسمت از بدن خود رسیدگی کنید. هم به قدردانی و هم ناراحتی توجه کنید و مراقبت لازم را بدون ترس یا بیزاری اغراق آمیز انجام دهید. سپس قدرت ایجاد شده توسط این مراقبت را به یک دوره مراقبه، یک کلمه محبت آمیز یا یک عمل مفید منتقل کنید.

بدن یک دارایی ابدی نیست که بتوان آن را محکم نگه داشت، بلکه ابزار تمرینی است که به ما امکان می دهد اکنون درست زندگی کنیم. به جای اینکه وقت خود را با ترس از تغییر سپری کنید، عاقلانه از بدن این لحظه مراقبت کنید و از آن برای خیر استفاده کنید.