Zorg voor het lichaam zonder eraan vast te houden

Nadenken over de vergankelijkheid van het lichaam is geen manier om het leven somber te zien. Net zoals een zandkasteel valt door de wind en de golven, een bloem in volle bloei verwelkt, en zelfs een stevig huis met de tijd oud wordt, verandert het lichaam afhankelijk van de omstandigheden. Als we ons niet afkeren van het feit dat verandering onvermijdelijk is, kunnen we eerlijker kijken naar de tijd die ons is gegeven.

Als we stevig vasthouden aan het lichaam als een permanent zelf, groeien angst en wrok als er verandering komt. De wens om nooit jeugd, uiterlijk of gezondheid te verliezen kan zich gemakkelijk uitstrekken tot het vasthouden aan rijkdom, status, macht en relaties als de mijne. Nadenken over de veranderingen in het lichaam betekent niet het leven opgeven; het is opmerken waar gehechtheid begint.

Toch is het niet nodig het lichaam te verachten of te verwaarlozen. De huidige schoonheid van een bloem wordt niet uitgewist omdat hij zal verwelken. Een huis blijft waardevol omdat het ons vandaag de dag onderdak biedt, omdat het op een dag zal verslijten. Vergankelijkheid en waardeloosheid zijn niet hetzelfde.

We moeten ook onderscheid maken tussen de zorg voor het lichaam en het eraan vastklampen. Goed eten, rusten, een behandeling ondergaan en het lichaam bewegen vormen de basis waardoor de beoefening kan doorgaan. Eisen dat het lichaam altijd jong en perfect blijft, of het haten omdat het verandert, kan een andere vorm van gehechtheid worden. Zorg vraagt ​​om compassie, terwijl het loslaten van gehechtheid om wijsheid vraagt.

Met dit lichaam kunnen we buigen, zitten, lopen, naar de ademhaling kijken en de geest cultiveren. We kunnen de last van iemand anders verlichten, een warm woord aanbieden, genereus geven en dienen. Het lichaam is geen bezit dat we voor altijd kunnen behouden; het is een waardevolle praktijkgrond waardoor we nu gezonde doelen en wijsheid kunnen creëren.

Nadenken over de dood betekent niet dat we leven met onze ogen uitsluitend op de dood gericht. De wetenschap dat het leven zal eindigen, maakt het heden niet zinloos. In plaats daarvan roept het ons op om nu zoveel te studeren als we kunnen, onze excuses aan te bieden zolang we kunnen, te helpen wanneer we kunnen, en de geest te cultiveren nu de gelegenheid zich voordoet.

Als het lichaam ziek is of niet meer voelt zoals het vroeger was, geef jezelf dan niet de schuld. De toestand van het lichaam bepaalt niet iemands waarde of de diepgang van zijn of haar beoefening. Zorg er zo goed mogelijk voor en kies een houding, ademhaling en gezonde actie die nu mogelijk zijn. De praktijk begint niet pas nadat we een perfect lichaam hebben verkregen; het is de training om wakker te blijven samen met een veranderend lichaam.

Besteed vandaag rustig aandacht aan één deel van uw lichaam. Merk zowel dankbaarheid als ongemak op, en onderneem één noodzakelijke daad van zorg zonder overdreven angst of afkeer. Breng de kracht die door die zorg wordt gecreëerd vervolgens over in één periode van meditatie, één vriendelijk woord of één nuttige actie.

Het lichaam is geen eeuwig bezit dat we moeten vasthouden, maar een oefeninstrument dat ons in staat stelt om nu op de juiste manier te leven. In plaats van onze tijd te besteden aan angst voor verandering, zorg verstandig voor het lichaam van dit moment en gebruik het ten goede.