Dbaj o ciało, nie przywiązując się do niego

Rozmyślanie o nietrwałości ciała nie jest sposobem na ponure spojrzenie na życie. Tak jak zamek z piasku spada na wiatr i fale, kwiat w pełnym rozkwicie więdnie, a nawet solidny dom z czasem się starzeje, tak ciało zmienia się w zależności od warunków. Kiedy nie odwracamy się od faktu, że zmiany są nieuniknione, możemy uczciwiej spojrzeć na czas, który został nam dany.

Jeśli trzymamy się mocno ciała jako trwałego „ja”, strach i uraza rosną wraz z nadejściem zmiany. Pragnienie, aby nigdy nie utracić młodości, wyglądu i zdrowia, może z łatwością przerodzić się w lgnięcie do bogactwa, statusu, władzy i relacji osobistych. Kontemplacja zmian zachodzących w ciele nie jest rezygnacją z życia; zauważa, gdzie zaczyna się przywiązanie.

Nie ma jednak potrzeby gardzić ciałem ani go zaniedbywać. Obecne piękno kwiatu nie zostanie wymazane dlatego, że uschnie. Dom nie przestaje być dzisiaj cenny jako schronienie, ponieważ pewnego dnia ulegnie zniszczeniu. Nietrwałość i bezwartościowość to nie to samo.

Trzeba też odróżniać troskę o ciało od przywiązywania się do niego. Właściwe odżywianie, odpoczynek, leczenie i ruch ciała pielęgnują fundament, który pozwala kontynuować praktykę. Wymaganie, aby ciało zawsze pozostawało młode i doskonałe, lub nienawidzienie go za zmiany, może stać się inną formą przywiązania. Troska wymaga współczucia, a uwolnienie się od przywiązania wymaga mądrości.

Dzięki temu ciału możemy kłaniać się, siedzieć, chodzić, obserwować oddech i kultywować umysł. Możemy zmniejszyć ciężar drugiej osoby, zaoferować ciepłe słowo, hojnie dawać i służyć. Ciało nie jest własnością, którą możemy zatrzymać na zawsze; jest to cenna podstawa praktyki, dzięki której możemy już teraz tworzyć zdrowe przyczyny i mądrość.

Rozmyślanie o śmierci nie oznacza życia ze wzrokiem skierowanym wyłącznie na śmierć. Świadomość, że życie się skończy, nie czyni dzisiejszego dnia bezsensownym. Zamiast tego wzywa nas, abyśmy studiowali tyle, ile możemy teraz, przepraszali, póki możemy, pomagali, kiedy możemy, i kultywowali umysł, póki jest ku temu okazja.

Kiedy ciało jest chore lub nie czuje się już tak jak kiedyś, nie obwiniaj siebie. Stan ciała nie determinuje wartości danej osoby ani głębokości jej praktyki. Dbaj o nie tak, jak potrafisz, i wybieraj postawę, oddech i zdrowe działanie, które są teraz możliwe. Praktyki nie rozpoczyna się dopiero po uzyskaniu idealnego ciała; jest to trening pozostawania przebudzonym wraz ze zmieniającym się ciałem.

Dzisiaj w ciszy zajmij się jedną częścią swojego ciała. Zauważ zarówno wdzięczność, jak i dyskomfort, i podejmij jeden niezbędny akt ostrożności, bez przesadnego strachu i niechęci. Następnie przenieś siłę stworzoną przez tę troskę na jeden okres medytacji, jedno miłe słowo lub jeden dobroczynny czyn.

Ciało nie jest wieczną własnością, którą należy trzymać, ale narzędziem praktyki, które pozwala nam żyć właściwie teraz. Zamiast tracić czas na strach przed zmianami, mądrze zadbaj o ciało tej chwili i wykorzystaj je na dobre.