Φροντίστε το σώμα χωρίς να κολλάτε σε αυτό

Ο προβληματισμός σχετικά με τη στεγανότητα του σώματος δεν είναι ένας τρόπος να βλέπεις τη ζωή ζοφερή. Ακριβώς όπως ένα κάστρο από άμμο πέφτει στον άνεμο και τα κύματα, ένα λουλούδι σε πλήρη άνθηση μαραίνεται, ακόμα και ένα στιβαρό σπίτι γερνά με τον καιρό, το σώμα αλλάζει ανάλογα με τις συνθήκες. Όταν δεν απομακρυνόμαστε από το γεγονός ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη, μπορούμε να δούμε πιο ειλικρινά τον χρόνο που μας έχει δοθεί.

Αν κρατιόμαστε σφιχτά από το σώμα ως μόνιμος εαυτός, ο φόβος και η δυσαρέσκεια μεγαλώνουν κάθε φορά που έρχεται η αλλαγή. Η επιθυμία να μην χάσω ποτέ τη νιότη, την εμφάνιση ή την υγεία μπορεί εύκολα να επεκταθεί στην προσκόλληση στον πλούτο, την κατάσταση, τη δύναμη και τις σχέσεις που είναι δικές μου. Το να αναλογίζεσαι τις αλλαγές του σώματος δεν σημαίνει εγκατάλειψη της ζωής. παρατηρεί από πού αρχίζει η προσκόλληση.

Ωστόσο, δεν υπάρχει λόγος να περιφρονούμε ή να παραμελούμε το σώμα. Η σημερινή ομορφιά ενός λουλουδιού δεν διαγράφεται γιατί θα μαραθεί. Ένα σπίτι δεν παύει να είναι πολύτιμο για να μας προστατεύει σήμερα γιατί κάποτε θα φθαρεί. Η παροδικότητα και η αναξιότητα δεν είναι το ίδιο.

Θα πρέπει επίσης να διακρίνουμε τη φροντίδα του σώματος από την προσκόλληση σε αυτό. Το να τρώτε καλά, να ξεκουράζεστε, να λαμβάνετε θεραπεία και να κινείτε το σώμα θρέφουν τη βάση που αφήνει την εξάσκηση να συνεχιστεί. Το να απαιτείς το σώμα να παραμένει πάντα νέο και τέλειο ή να το μισείς γιατί αλλάζει, μπορεί να γίνει μια άλλη μορφή προσκόλλησης. Η φροντίδα απαιτεί συμπόνια, ενώ η απελευθέρωση της προσκόλλησης απαιτεί σοφία.

Με αυτό το σώμα μπορούμε να υποκλιθούμε, να καθίσουμε, να περπατήσουμε, να παρακολουθήσουμε την αναπνοή και να καλλιεργήσουμε το μυαλό. Μπορούμε να ελαφρύνουμε το βάρος κάποιου άλλου, να προσφέρουμε ένα θερμό λόγο, να δώσουμε γενναιόδωρα και να υπηρετήσουμε. Το σώμα δεν είναι ένα απόκτημα που μπορούμε να κρατήσουμε για πάντα. είναι ένα πολύτιμο έδαφος πρακτικής μέσω του οποίου μπορούμε να δημιουργήσουμε υγιείς αιτίες και σοφία τώρα.

Το να στοχαζόμαστε τον θάνατο δεν σημαίνει να ζούμε με τα μάτια στραμμένα μόνο στον θάνατο. Το να ξέρεις ότι η ζωή θα τελειώσει δεν κάνει το σήμερα χωρίς νόημα. Αντίθετα, μας καλεί να μελετήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε τώρα, να ζητήσουμε συγγνώμη όσο μπορούμε, να βοηθήσουμε όταν μπορούμε και να καλλιεργήσουμε το μυαλό όσο υπάρχει η ευκαιρία.

Όταν το σώμα είναι άρρωστο ή δεν αισθάνεται πια όπως παλιά, μην κατηγορείτε τον εαυτό σας. Η κατάσταση του σώματος δεν καθορίζει την αξία ενός ατόμου ή το βάθος της πρακτικής του. Φροντίστε το όσο μπορείτε και επιλέξτε μια στάση, μια αναπνοή και μια υγιεινή δράση που είναι εφικτές τώρα. Η εξάσκηση δεν ξεκινά μόνο αφού αποκτήσουμε ένα τέλειο σώμα. είναι η εκπαίδευση του να μένεις ξύπνιος μαζί με ένα σώμα που αλλάζει.

Σήμερα, φροντίστε ήσυχα ένα μέρος του σώματός σας. Παρατηρήστε τόσο την ευγνωμοσύνη όσο και την ταλαιπωρία και λάβετε μια ενέργεια φροντίδας που χρειάζεται χωρίς υπερβολικό φόβο ή αποστροφή. Στη συνέχεια, μεταφέρετε τη δύναμη που δημιουργείται από αυτή τη φροντίδα σε μια περίοδο διαλογισμού, μια καλή λέξη ή μια ευεργετική δράση.

Το σώμα δεν είναι ένα αιώνιο κτήμα που πρέπει να το κρατάμε γερά, αλλά ένα όργανο εξάσκησης που μας επιτρέπει να ζούμε σωστά τώρα. Αντί να περνάμε τον χρόνο μας φοβούμενοι την αλλαγή, φροντίστε με σύνεση το σώμα αυτής της στιγμής και χρησιμοποιήστε το για τα καλά.