துன்பத்தின் மூன்று வேர்களைத் தெளிவாகக் காணுங்கள்
பேராசை என்பது வாழ்வதற்குத் தேவையானதை நாடுவது அல்ல. ஏற்கனவே போதுமானது இருந்தாலும், இன்னும் அதிகமாக வைத்திருந்தால்தான் பாதுகாப்பாக உணர முடியும் என்று நம்பி, பெற்றதை இழக்காமல் இருக்க மனிதர்களையும் சூழ்நிலைகளையும் பற்றிக்கொள்ளும் மனமே பேராசை. நாம் எவ்வளவு இறுக்கமாகப் பற்றுகிறோமோ, அவ்வளவு இழப்பைப் பற்றி அஞ்சுகிறோம்; நினைத்தபடி நடக்காதபோது கோபம் தொடர்கிறது.
கோபம் என்பதும் வெறுமனே அசௌகரியத்தை உணர்வதோ அநீதியை அறிதலோ அல்ல. தீங்கு விளைவிக்கும் நடத்தையை நிறுத்தி, தெளிவான எல்லைகளை அமைப்பது அவசியம். ஆனால் ஒருவரை வெறுப்பதன் மூலமே நம்மைப் பாதுகாக்க முடியும் என்று நம்பினாலோ, ஒரு கோப வெடிப்பால் முழு மனிதரையும் எதிரியாக மட்டுமே பார்க்கத் தொடங்கினாலோ, கோபம் மேலும் பெரிய துன்பத்திற்கான காரணமாகிறது.
அறியாமை என்பது அறிவு குறைவாக இருப்பது மட்டும் அல்ல. அனைத்தும் மாறுகின்றன, பிற நிபந்தனைகளைச் சார்ந்து தோன்றுகின்றன, இப்போதைய நமது தேர்வுகள் அடுத்து வருவதை வடிவமைக்கின்றன என்பதைப் பார்க்கத் தவறும் மயக்கமே அது. பேராசையில் சிக்கும்போது திருப்தி எவ்வளவு சிறிது நேரமே நீடிக்கிறது என்பதை மறக்கிறோம்; கோபத்தில் கலங்கும்போது நமது சொற்களும் செயல்களும் ஏற்படுத்தக்கூடிய காயங்களைப் பார்க்கத் தவறுகிறோம்.
மூன்று நஞ்சுகளும் தனித்தனியாக இயங்குவதில்லை. மேலும் பெற வேண்டும் என்ற விருப்பம் தடைப்பட்டால் கோபம் எழுகிறது; கோபம் எழுந்தால் சூழ்நிலையைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது; தெளிவு குறையக் குறைய மீண்டும் பற்றிக்கொண்டு பழி சுமத்துகிறோம். ஆகவே பயிற்சி என்பது எழுந்த ஓர் உணர்ச்சியை அடக்குவது அல்ல. இந்தச் சங்கிலியைக் கவனித்து, அடுத்த இணைப்பை நல்வினையின் திசையில் திருப்புவதுதான் பயிற்சி.
தானம் பேராசையை எதிர்க்கும் பயிற்சி. பொருட்களைப் பகிர்வது மட்டுமல்ல; நேரம், இடம், கவனம் அல்லது பாராட்டை நமக்கே உரியதாக்காமல் இருப்பதும் தானம். நமது வசதிக்குள் ஒன்றைக் கொடுக்கும்போது, அதை “என்னுடையது” என்று சொல்லும் பற்று சிறிது தளர்கிறது.
கருணை என்பது கோபத்தை நிபந்தனையின்றி விழுங்கிக் கொள்வதோ தவறை அனுமதிப்பதோ அல்ல. நாமும் மற்றவரும் துன்பத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற விருப்பமே கருணை: தீங்கு விளைவிக்கும் நடத்தையை நிறுத்தியபடியே, வெறுப்பால் மேலும் தீங்கு உருவாக்காமல் இருப்பது. தேவையான இடைவெளியை வைத்துக்கொண்டு, நமது சொற்களும் செயல்களும் கொடுமையாக மாற விடாமல் இருப்பதில் கருணையின் வலிமை உள்ளது.
ஞானம் அறியாமையை வெளிச்சமிடுகிறது. எழுந்த மனநிலையையே நாம் யார் என்று தவறாகக் கொள்ளாமல், அது எந்த நிபந்தனைகளில் தொடங்கியது, எந்த விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கலாம் என்று ஆராய்கிறது. பேராசை எழும்போது ஏற்கனவே எது போதுமானது என்று கவனியுங்கள். கோபம் எழும்போது முதலில் மூச்சையும் உடலையும் அமைதிப்படுத்தி, பின்னர் உண்மையை விளக்கத்திலிருந்து பிரித்துப் பாருங்கள். இவ்வாறு காரணங்களையும் விளைவுகளையும் பார்ப்பது தேர்வு செய்ய இடமளிக்கிறது.
நிர்வாணத்தை இன்னொரு சிறப்பான உடைமை போலத் தேட முடியாது. இன்று நாம் இருக்கும் இடத்திலேயே பேராசை, கோபம், அறியாமை ஆகியவற்றின் வலிமையைப் படிப்படியாகக் குறைத்து, தானம், கருணை, ஞானம் ஆகியவற்றைச் செயலாக்கும்போது, மனம் குறைவாக அலைக்கழிக்கப்பட்டு மேலும் விடுதலை பெறுகிறது. மூன்று நஞ்சுகளும் ஒருபோதும் எழாத மனிதர் போல நடிப்பது பயிற்சி அல்ல. அவை எழுவதைக் கவனித்து, நன்மையின் திசைக்குத் திரும்பும் தொடர்ச்சியான வாழ்க்கையே பயிற்சி.
பேராசை, கோபம், அறியாமை ஆகியவை தனித்தனியாக இயங்குவதில்லை; அவை ஒன்றை ஒன்று வளர்த்து துன்பத்தை உருவாக்குகின்றன. நாம் எவ்வளவு இறுக்கமாகப் பற்றுகிறோமோ, வாழ்க்கை நமது விருப்பப்படி நடக்காதபோது அவ்வளவு கோபம் எழுகிறது; கோபம் நம்மைக் கலக்கும்போது காரணங்களையும் விளைவுகளையும் தெளிவாகப் பார்ப்பது கடினமாகிறது. பேராசையைத் தானத்தாலும், கோபத்தைக் கருணையாலும், அறியாமையை ஞானத்தாலும் எதிர்கொண்டு, அடுத்த இணைப்பை நன்மையின் திசையில் திருப்புங்கள்.
