Nie trać życia w pogoni za pożądaniem.

Trudno jest żyć w pełni nawet przez sto lat, ale umysł żyje tak, jakby dźwigał tysiąc lat zmartwień. Sprawy, które trzeba zrobić dzisiaj, sprawy, które nie zostały jeszcze rozwiązane i rzeczy, o których nie wiem, co wydarzy się w przyszłości, nie dają mi spokoju. Nawet gdy kończy się jedno zmartwienie, pojawia się kolejne, a gdy jedno pragnienie zostanie zaspokojone, szukamy kolejnego.

Podobnie jak w przypowieści o Dharma Sutrze, umysł podążający za pragnieniami jest podobny do osoby zbierającej kwiaty. Kwiaty są piękne i pachnące. Chcę więc dotrzeć, mieć to i zebrać więcej. Ale jeśli zaangażujesz się w zbieranie kwiatów, łatwo stracić kontrolę nad tym, na czym stoisz, ile czasu minęło i dokąd zmierza życie.

Problemem nie jest samo pragnienie, ale utrata świadomości w wyniku podążania za pragnieniem. To samo dotyczy niepokoju. Nie można żyć całkowicie bez lęku. Zawsze jest praca do wykonania oraz relacje i obowiązki do rozwiązania. Ważne jest, aby rozpoznać, że masz zmartwienia i nie pozwolić, aby zawładnęły całym Twoim umysłem.

Praktykę można znaleźć nie tylko w dobrych miejscach. Możesz uczyć się z miejsc, w których rodzą się pragnienia, i możesz zobaczyć charakter swojego serca nawet w miejscach, w których pojawiają się zmartwienia. Nauka polega na uświadomieniu sobie, kiedy pojawia się pragnienie, „Znowu mam pragnienie”, a kiedy pojawiają się zmartwienia, spojrzeć wstecz i pomyśleć: „Moje myśli biegną do przodu”.

Życie jest krótkie i to nie znaczy, że powinieneś się bać. Oznacza to raczej powrót do zmysłów. Oznacza to, że powinieneś realizować swoje pragnienia tak, jakbyś zbierał kwiaty i nie tracić z oczu dzisiejszego życia, gromadząc zmartwienia, jakbyś miał żyć tysiąc lat. Bycie świadomym tego umysłu teraz, spokojne robienie tego, co należy zrobić, ale nieoddawanie całego umysłu pragnieniom i zmartwieniom, to przebudzone życie.