Nawet wysokie przebudzenie dojrzewa krok po kroku.

Wspinając się na wysoką górę, nie jesteśmy w stanie wbiec na nią od razu. Wraz ze wzrostem wysokości zmienia się oddech i ciało musi przystosować się do nowej wysokości. Jeśli kolana lub plecy są słabe, należy je najpierw pielęgnować. Trenujemy ciało od dołu i odpoczywamy na każdym etapie. Jeśli lekko podejdziemy do góry i pospieszymy w górę, ciało zmęczy się, zanim naprawdę pójdziemy ścieżką.

Praktyka jest podobna. W pewnym momencie możemy wyraźnie zobaczyć kierunek umysłu. Jednak zobaczenie tego raz nie oznacza, że ​​stare nawyki i wahania znikną od razu. Ponieważ to widzieliśmy, musimy iść jeszcze ostrożniej. Teraz, gdy wiemy, dokąd iść, potrzebujemy czasu, aby nauczyć się tej ścieżki ciałem i umysłem.

Nauka zwana nagłym przebudzeniem i stopniową kultywacją pokazuje ten porządek praktyki. Nawet jeśli nagle dostrzeżemy kierunek przebudzenia, następuje stopniowy proces jego doszlifowywania, aby nie chwiał się w życiu codziennym. Tak jak osoba, która wie, gdzie jest szczyt, nie wspina się beztrosko, tak praktykujący nie powinien pozostawać w myśli: „Widziałem umysł”, ale powinien utwierdzać się w tym w życiu krok po kroku.

Wysoka góra czyni nas pokornymi. Kiedy myślimy o górze Sumeru lub świętej górze, wiemy, że chęć wspinania się nie wystarczy. Potrzebne jest przygotowanie, porządek, oddech i odpoczynek. Praktyka jest taka sama. Kiedy umysł się trzęsie, ponownie uspokajamy oddech. Kiedy pożądanie wyprzedza nas, zwalniamy o jeden krok. To, co wiemy, należy praktykować i dojrzewać w życiu.

Nawet góra, na którą fizycznie nie możemy się wspiąć, może stać się ścieżką praktyki umysłu. Nawet jeśli ciało nie może tam dotrzeć, możemy nauczyć się, że kiedy umysł się trzęsie, świat się trzęsie, a kiedy umysł jest nieruchomy, nie porusza się jak góra. W końcu nie liczy się rozmowa o szczycie, ale z jakim umysłem zrobię dzisiejszy jeden krok.