Gdy widzimy rzeczy takimi, jakimi są

Gdy napotykamy coś, mamy tendencję, by od razu dodać ocenę, zamiast najpierw zobaczyć to takim, jakim jest. Jeśli uznajemy to za piękne, chcemy to posiadać; jeśli nam nie odpowiada, chcemy to odepchnąć. W centrum tej oceny zwykle znajduje się 'ja'. Umysł, który potrzebuje, by rzeczy przynosiły mi korzyść, zaspokajały mnie i odpowiadały moim własnym pragnieniom, zawłaszcza przedmiot.

Odczuwanie, że kwiat jest piękny, samo w sobie nie jest problemem. Ale w chwili, gdy pojawia się myśl 'muszę to mieć', umysł zaczyna zmierzać ku przedmiotowi. Pragnienie i niechęć, porównywanie i myślenie dualistyczne następują jedno po drugim, a ten ruch z kolei rodzi nowy niepokój i przywiązanie.

Praktyka nie polega na odmowie patrzenia na świat ani na niedziałaniu. Polega na tym, by na chwilę odłożyć myślenie dualistyczne, które dodaliśmy wokół siebie, i zobaczyć to, co przed nami, dokładnie takim, jakim jest. Gdy zauważamy kwiat jako kwiat, wiatr jako wiatr, a nasz własny umysł jako umysł, który po prostu się pojawia, przestajemy dodawać do tego niepotrzebne historie.

Widzenie rzeczy takimi, jakimi są, nie oznacza stawania się obojętnym. Pozwala nam widzieć wyraźniej i działać właściwiej. Nawet gdy widzimy czyjąś trudność, możemy spojrzeć na to, jaka pomoc jest naprawdę potrzebna, zamiast stawiać na pierwszym miejscu własne uczucia. Gdy nie jesteśmy uwięzieni w przekonaniu, że mamy rację, możemy też pełniej wysłuchać słów drugiej osoby.

Gdy umysł pospiesznie dzieli rzeczy na lubiane i nielubiane, spójrz najpierw, skąd ten umysł się zaczyna. Spokojnie zauważ, czy jest tam myśl 'muszę to mieć' albo 'musi być po mojemu'. Jedna chwila świadomości nie usuwa od razu przywiązania, ale może powstrzymać nas przed byciem porwanym przez to przywiązanie ku tworzeniu nowego cierpienia.