Όταν Βλέπουμε τα Πράγματα Όπως Είναι

Όταν συναντάμε κάτι, τείνουμε να προσθέτουμε αμέσως μια κρίση αντί να το δούμε πρώτα όπως είναι. Αν το βρίσκουμε όμορφο, θέλουμε να το κατέχουμε· αν δεν μας ταιριάζει, θέλουμε να το απωθήσουμε. Στο κέντρο αυτής της κρίσης βρίσκεται συνήθως το «εγώ». Ένας νους που χρειάζεται τα πράγματα να με ωφελούν, να με ικανοποιούν και να ταιριάζουν στις δικές μου επιθυμίες αδράχνει το αντικείμενο.

Το να νιώθουμε ότι ένα λουλούδι είναι όμορφο δεν είναι από μόνο του πρόβλημα. Όμως τη στιγμή που ακολουθεί η σκέψη «πρέπει να το αποκτήσω», ο νους αρχίζει να κινείται προς το αντικείμενο. Η επιθυμία και η αποστροφή, η σύγκριση και η διακρίνουσα σκέψη διαδέχονται η μία την άλλη, και αυτή η κίνηση δημιουργεί με τη σειρά της νέα ανησυχία και προσκόλληση.

Η πρακτική δεν είναι να αρνούμαστε να κοιτάξουμε τον κόσμο ή να μην κάνουμε τίποτα. Είναι να αφήνουμε κάτω, για μια στιγμή, τη διακρίνουσα σκέψη που έχουμε προσθέσει γύρω μας, και να βλέπουμε αυτό που είναι μπροστά μας ακριβώς όπως είναι. Όταν παρατηρούμε ένα λουλούδι ως λουλούδι, τον άνεμο ως άνεμο, και τον ίδιο μας τον νου ως τον νου που απλώς αναδύεται, σταματάμε να προσθέτουμε περιττές ιστορίες από πάνω.

Το να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι δεν σημαίνει να γινόμαστε αναίσθητοι. Μας αφήνει να βλέπουμε πιο καθαρά και να ενεργούμε πιο σωστά. Ακόμη κι όταν βλέπουμε τη δυσκολία κάποιου, μπορούμε να κοιτάξουμε τι βοήθεια χρειάζεται πραγματικά αντί να βάζουμε πρώτα τα δικά μας συναισθήματα. Όταν δεν μας παρασύρει η σκέψη ότι έχουμε δίκιο, μπορούμε επίσης να ακούσουμε λίγο πιο πλήρως τα λόγια του άλλου.

Όταν ο νους βιάζεται να χωρίσει τα πράγματα σε συμπάθεια και αντιπάθεια, κοίταξε πρώτα από πού ξεκινά αυτός ο νους. Παρατήρησε ήσυχα αν υπάρχει η σκέψη «πρέπει να το αποκτήσω» ή «πρέπει να γίνει όπως θέλω». Μια μόνο στιγμή επίγνωσης δεν αφαιρεί αμέσως την προσκόλληση, αλλά μπορεί να μας εμποδίσει να παρασυρθούμε από αυτήν την προσκόλληση σε νέα δυστυχία.