Το μονοπάτι ανοίγει μόνο όταν το περπατάμε

Όταν μελετάμε τη φύση του Βούδα και την αληθινή φύση, μπορεί να αμφιταλαντευόμαστε μεταξύ των λέξεων «Είναι ήδη πλήρες» και «Ξυπνάμε μέσα από την πρακτική». Η μία πλευρά μας δίνει σταθερή πίστη, ενώ η άλλη μας υπενθυμίζει τη σημασία της πραγματικής προσπάθειας.

Πιο σημαντικό από την γρήγορη επιλογή μιας εξήγησης είναι να φροντίζεις το μυαλό εδώ και τώρα. Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι το μυαλό τραβιέται από θλίψεις και συνήθειες, να ακούμε και να στοχαζόμαστε σωστά και να ασκούμαστε σταθερά ώστε να ανοίξει το μάτι της σοφίας.

Σκεφτείτε να περπατήσετε προς μια ορεινή πηγή. Ακόμα κι αν υπάρχει μια πηγή μπροστά, δεν μπορούμε να συναντήσουμε το νερό χωρίς να περπατήσουμε. Ακόμα κι αν δεν είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι υπάρχει, πρέπει να εξετάζουμε το μονοπάτι ένα βήμα τη φορά. Η πίστη ενθαρρύνει τα βήματά μας, αλλά δεν βαδίζει στη θέση μας.

Η πρακτική είναι η ίδια. Η εμπιστοσύνη στις δυνατότητες μας εμποδίζει να εγκαταλείψουμε τη μελέτη. Αλλά ο δρόμος δεν ανοίγει αν έχουμε μόνο πίστη και δεν φροντίζουμε το μυαλό. Χρειάζεται να ακούμε τη σωστή διδασκαλία, να παρατηρούμε γνωστές προσκολλήσεις και να τελειοποιούμε τα λόγια και τις πράξεις μας κάθε μέρα.

Μερικές φορές, μια και μόνο ομιλία του Ντάρμα ανοίγει την πύλη της σοφίας. Ωστόσο, χρειαζόμαστε επίσης την ετοιμότητα να το λάβουμε και την πρακτική που συνεχίζεται στη συνέχεια στην καθημερινή ζωή. Το ξύπνημα δεν είναι να κερδίζεις ένα επιχείρημα. είναι μια αλλαγή στον τρόπο που ζούμε.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι απλό. Αν πιστεύουμε ότι η αφύπνιση είναι ήδη παρούσα, πρέπει ακόμα να εξασκηθούμε. Αν πιστεύουμε ότι η σοφία είναι νέα, πρέπει να εξασκηθούμε. Όποια εξήγηση κι αν επιλέξουμε, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη διαδικασία φροντίδας του νου και φωτισμού της σοφίας. Το ένα βήμα εξάσκησης ανοίγει το επόμενο.