ماهیت بودا از طریق تمرین مستقیم آشکار می شود

در مطالعات بودایی، ما اغلب با توضیحات زیادی در مورد طبیعت بودا مواجه می شویم. ما می شنویم که طبیعت بودا واضح، عمیق و مرتبط با قلمرو بوداها است. اینها آموزه های گرانبهایی هستند. با این حال، مهم نیست که کلمات چقدر عالی باشند، شنیدن آنها به این معنی نیست که ما بلافاصله آن قلمرو را می شناسیم.

ما می توانیم این را با فکر کردن به یک ناقوس معبد درک کنیم. ممکن است کسی توضیح دهد که صدای زنگ واضح و عمیق است. آنها ممکن است شکل، مواد و اصل رزونانس آن را با جزئیات توصیف کنند. اما در نهایت صدای زنگ را تنها با زنگ زدن و شنیدن مستقیم آن می دانیم. طبیعت بودا نیز همین گونه است. توضیح مسیر را نشان می‌دهد، اما تمرین به ما اجازه می‌دهد خودمان آن مسیر را طی کنیم.

به همین دلیل است که معلمان بارها به ما می گویند که هوادو را برگزار کنید و تمرین کنید. طبیعت بودا مفهومی نیست که بتوان آن را با سر درک کرد. این محل بیداری است که به صورت دلبستگی ظاهر می شود و تبعیض به تدریج فروکش می کند. بیان آن مکان با ذهن معمولی دشوار است و به آن قلمرو کسانی که کاملاً بیدار شده اند نیز می گویند. این بدان معنا نیست که ما باید آن را دور بزنیم. این بدان معنی است که ما باید تمرین را از اینجا شروع کنیم.

در عمل، حتی یک هیجان آرام بسیار کوچک ممکن است ایجاد شود. این هیجان بی قرار دنیا نیست. لحظه ای است که ذهن برای مدت کوتاهی شفاف و عمیق می شود و لذتی که به سختی با کلمات توضیح داده می شود از آن عبور می کند. نیازی نیست به آن تجربه بچسبید و درباره آن به خود ببالید و اگر ظاهر نشد نیازی به ناامید شدن نیست. ما به سادگی به جهت اعتماد داریم و به تمرین ادامه می دهیم.

توضیح ماهیت بودا با کلمات دشوار است، و توضیح قلمرو بیدار نیز دشوار است. دقیقاً به همین دلیل است که تمرین لازم است. کار امروز تصور یک بیداری بزرگ نیست. این است که بی سر و صدا یک فکری را که اکنون در سر داریم کنار بگذاریم و به هوادو برگردیم. وقتی میل به تأیید مستقیماً جمع می شود، طبیعت بودا دیگر یک عبارت دور نیست. تبدیل به تمرین زنده می شود.