Buda Doğası Doğrudan Uygulama Yoluyla Ortaya Çıkarılıyor

Budist çalışmalarında sıklıkla Buda'nın doğasına ilişkin birçok açıklamayla karşılaşırız. Buda doğasının açık, derin olduğunu ve Budaların alemi ile bağlantılı olduğunu duyuyoruz. Bunlar çok değerli öğretilerdir. Ancak sözler ne kadar mükemmel olursa olsun, onları duymak o alemi hemen tanıyacağımız anlamına gelmez.

Bunu bir tapınak çanını düşünerek anlayabiliriz. Birisi zil sesinin net ve derin olduğunu açıklayabilir. Rezonansının şeklini, malzemesini ve ilkesini ayrıntılı olarak tanımlayabilirler. Ama sonuçta zilin sesini ancak onu çalarak ve doğrudan duyarak anlarız. Buda doğası aynıdır. Açıklama yolu gösterir, ancak uygulama bu yolda kendi başımıza yürümemizi sağlar.

Öğretmenlerin bize tekrar tekrar hwadu tutmamızı ve pratik yapmamızı söylemelerinin nedeni budur. Buda doğası kafayla kavranacak bir kavram değildir. Bağlanma ve ayrımcılığın giderek yerleşmesiyle ortaya çıkan uyanış mekanıdır. Orayı sıradan akılla ifade etmek zordur ve aynı zamanda tamamen uyanmış olanların diyarı olarak da adlandırılır. Bu, onu çok uzağa itmemiz gerektiği anlamına gelmiyor. Bu, pratik yapmaya hemen burada başlamamız gerektiği anlamına geliyor.

Uygulamada çok küçük, sessiz bir heyecan bile ortaya çıkabilir. Dünyanın bitmeyen heyecanı değil bu. Zihninin kısa süreliğine netleşip derinleştiği, kelimelerle anlatılması zor bir neşenin içinden geçtiği bir andır. Bu deneyime tutunmaya, bununla övünmeye, gerçekleşmediğinde hayal kırıklığına uğramaya gerek yok. Sadece yönlendirmeye güveniyoruz ve uygulamaya devam ediyoruz.

Buda doğasını kelimelerle açıklamak zordur ve uyanmış alemi açıklamak da zordur. Tam da bu yüzden pratik yapılması gerekiyor. Bugünün işi büyük bir uyanışı hayal etmek değil. Şu anda tuttuğumuz bir düşünceyi sessizce bir kenara bırakıp hwadu'ya dönmektir. Doğrudan onaylama arzusu biriktiğinde Buda doğası artık uzak bir ifade değildir. Yaşam pratiği haline gelir.