De Boeddha-natuur wordt onthuld door directe beoefening

In de boeddhistische studie komen we vaak veel verklaringen van de Boeddha-natuur tegen. We horen dat de Boeddha-natuur helder en diep is en verbonden is met het rijk van de Boeddha's. Dit zijn waardevolle leringen. Maar hoe voortreffelijk de woorden ook zijn, het simpelweg horen ervan betekent niet dat we dat domein onmiddellijk kennen.

We kunnen dit begrijpen door aan een tempelbel te denken. Iemand kan uitleggen dat het belgeluid helder en diep is. Ze kunnen de vorm, het materiaal en het principe van de resonantie ervan in detail beschrijven. Maar uiteindelijk kennen we het geluid van de bel alleen door hem te luiden en direct te horen. De Boeddha-natuur is hetzelfde. Uitleg wijst het pad aan, maar de praktijk laat ons dat pad zelf bewandelen.

Dat is de reden waarom leraren ons herhaaldelijk vertellen dat we hwadu moeten houden en moeten oefenen. De Boeddha-natuur is geen concept om met het hoofd vast te pakken. Het is de plaats van ontwaken die verschijnt als gehechtheid en discriminatie geleidelijk tot rust komen. Die plek is moeilijk uit te drukken met de gewone geest, en wordt ook wel het rijk genoemd van degenen die volledig ontwaakt zijn. Dit betekent niet dat we het ver weg moeten duwen. Het betekent dat we hier moeten beginnen met oefenen.

In de praktijk kan zelfs een heel kleine, stille sensatie ontstaan. Het is niet de rusteloze opwinding van de wereld. Het is een moment waarop de geest even helder en diep wordt, en er een vreugde doorkomt die moeilijk in woorden uit te leggen is. Het is niet nodig om aan die ervaring vast te houden en erover op te scheppen, en het is ook niet nodig om teleurgesteld te zijn als deze zich niet voordoet. We vertrouwen gewoon op de richting en blijven oefenen.

Het is moeilijk om de Boeddha-natuur in woorden uit te leggen, en het ontwaakte rijk ook uit te leggen. Dat is precies waarom oefening nodig is. Het werk van vandaag bestaat er niet in om een ​​groot ontwaken voor te stellen. Het is het rustig neerleggen van één gedachte die we nu vasthouden en terugkeren naar hwadu. Wanneer de wens om direct te bevestigen zich opstapelt, is de boeddhanatuur niet langer een afstandelijk begrip. Het wordt een levende praktijk.