مصائب وقتی به وضوح رها می شوند

هنگام مطالعه مصائب، اغلب با این فکر شروع می کنیم که باید آنها را از بین برد. با این حال، اگر ما آنها را صرفاً دور کنیم یا از نگاه کردن امتناع کنیم، درک آنچه ذهن انجام می دهد دشوار است. ابتدا باید به وضوح ببینیم که چه اتفاقی افتاده است.

حرص و طمع آنچه را که می بینیم با میل به داشتن بیشتر رنگ می بخشد. خشم افراد و موقعیت ها را خشن جلوه می دهد. توهم افکار آشنا را طوری نگه می دارد که انگار واقعیت هستند. در آن لحظات، ما به راحتی بر اساس رنگ اضافه شده توسط ذهن عمل می کنیم تا جهان آنطور که هست.

تصور کنید از طریق سه لایه شیشه رنگی به بیرون نگاه کنید. با رنگ متفاوت در هر صفحه، نمای یکسان کاملاً متفاوت به نظر می رسد. سرزنش منظره رنگ ها را حذف نمی کند. باید متوجه شویم که کدام ملحفه دید ما را می پوشاند و آنها را یکی یکی کنار می گذاریم.

تمرین هم همینطور است. ما این واقعیت را کتمان نمی کنیم که خشم به وجود آمده است. ما صادقانه مشاهده می کنیم که میل ذهن را به سمت خود می کشد، و حتی دوباره به این فکر نگاه می کنیم که حق با ماست. آگاهی یک مصیبت را توجیه نمی کند; فضایی را ایجاد می کند که نباید تحت تأثیر آن قرار گرفت.

یک عادت قدیمی ممکن است پس از یک بار دیده شدن از بین نرود. وقتی همان حالت دوباره ایجاد می شود، دوباره متوجه آن می شویم و قبل از اینکه تبدیل به گفتار یا عمل شود، مکث می کنیم. احکام و زندگی سالم از این مکث محافظت می کند، در حالی که خرد آنچه را که باید آزاد شود روشن می کند.

ما نباید این ضرب المثل را بهانه ای برای پیروی از بلا، آن گونه که هست، قرار دهیم. وقتی ماهیت و حرکت آن را درست ببینیم، حکمت بدون اینکه اسیر آن شود باز می شود. آنچه مهم است نفرت از مصیبت نیست، بلکه دیدن آن به وضوح و رهایی از آن است.

بنابراین، تمرین صرفاً منتظر بیداری در آینده دور نیست. این یک لایه درست در جایی است که حرص و آز، خشم و توهم ایجاد می شود. همانطور که رنگ‌های پوشاننده ذهن روشن‌تر می‌شوند، می‌توانیم افراد و موقعیت‌ها را همان‌طور که هستند ببینیم.