Utrapienia zostają uwolnione, gdy są wyraźnie widoczne

Badając dolegliwości, często zaczynamy od myśli, że należy je wyeliminować. Jeśli jednak po prostu je odepchniemy lub nie będziemy patrzeć, trudno będzie nam zrozumieć, co robi umysł. Najpierw musimy wyraźnie zobaczyć, co się wydarzyło.

Chciwość zabarwia to, co widzimy, chęcią posiadania więcej. Złość sprawia, że ​​ludzie i sytuacje wydają się trudne. Urojenia podtrzymują znajome myśli tak, jakby były faktami. W takich chwilach z łatwością postępujemy zgodnie z kolorem dodanym przez umysł, a nie zgodnie ze światem takim, jaki jest.

Wyobraź sobie, że patrzysz na zewnątrz przez trzy warstwy kolorowego szkła. Przy innym kolorze na każdym arkuszu ten sam widok wygląda zupełnie inaczej. Obwinianie krajobrazu nie usuwa kolorów. Musimy zwrócić uwagę, która prześcieradło zasłania nam wzrok i jedną po drugiej odłożyć je na bok.

Praktyka jest taka sama. Nie ukrywamy, że pojawił się gniew. Szczerze obserwujemy, jak pragnienie przyciąga umysł, a nawet ponownie przyglądamy się myśli, że mamy rację. Świadomość nie usprawiedliwia cierpienia; stwarza przestrzeń, której nie można dać się ponieść.

Stary nawyk może nie zniknąć po jednorazowym zobaczeniu. Kiedy ten sam stan pojawia się ponownie, zauważamy go ponownie i zatrzymujemy się, zanim stanie się on mową lub działaniem. Wskazania i zdrowy tryb życia chronią tę przerwę, podczas gdy mądrość oświetla to, co należy uwolnić.

Nie powinniśmy używać powiedzenia, że ​​cierpienie jest mądrością, jako wymówki, by podążać za cierpieniem takim, jakie jest. Kiedy prawidłowo postrzegamy jego naturę i ruch, mądrość otwiera się, nie dając się jej schwytać. Liczy się nie nienawiść do cierpienia, ale jego jasne przejrzenie i uwolnienie.

Praktyka zatem nie polega jedynie na czekaniu na przebudzenie w odległej przyszłości. Umieszcza jedną warstwę dokładnie tam, gdzie pojawia się chciwość, złość i złudzenie. W miarę jak kolory pokrywające umysł stają się coraz jaśniejsze, możemy widzieć ludzi i sytuacje bardziej takimi, jakimi są.