Słowa wskazują drogę, ale przebudzenie należy widzieć bezpośrednio

Jest poranek pełen słońca. Widzimy słońce oczami, czujemy jego ciepło i wiemy, że słońce wzeszło.

Ale komuś, kto nie może bezpośrednio widzieć słońca, inna osoba musi wyjaśnić, że wzeszło. Można powiedzieć, że słońce jest jasne, ciepłe i oświetla świat. Jednak niezależnie od tego, jak dokładnie to wyjaśnimy, nie jest to tożsame z oglądaniem słońca na własne oczy.

Nauka Buddy jest taka. Sutry i mowy Dharmy są cennymi środkami, które wskazują nam drogę i pomagają nam zmierzać w stronę prawdy. Ale słowa i pismo same w sobie nie budzą się. Słowa są jak palec wskazujący prawdę, a przebudzenie jest jak księżyc, na który wskazuje palec.

W tradycji mówi się również, że chociaż Budda wygłosił niezliczone przemówienia Dharmy, ostatecznie nie wypowiedział ani jednego słowa. Nie oznacza to, że nie było żadnych nauk. Oznacza to, że miejsca prawdy nie da się w pełni uchwycić słowami. Rozmowa o Dharmie wskazuje słowami na to, czego nie można wypowiedzieć, i poprzez te słowa musimy w końcu zobaczyć miejsce poza słowami.

Smak jedzenia jest taki sam. Niezależnie od tego, jak często ktoś wyjaśnia: „To jest słodkie, pachnące i miękkie”, nie możemy w pełni poznać jego smaku, jeśli sami go nie zjemy. Podobnie Dharma nie powinna poprzestawać na słuchaniu i rozumieniu. Musimy rzucić to światło bezpośrednio na nasz umysł i życie i tam tego doświadczyć.

Dlatego nauka nie kończy się na znajomości wielu słów. Możemy czytać sutry i słuchać przemówień Dharmy, ale nie powinniśmy ograniczać się do słów. Musimy zobaczyć znaczenie poza wyjaśnieniem i przejść od wiedzy do bezpośredniego doświadczenia.

Obyśmy dzisiaj słuchali dobrych słów, nie zatrzymując się na samych słowach, spoglądali bezpośrednio w miejsce umysłu, na które wskazują, i przechodzili od wiedzy do widzenia.