Kelimeler Yolu İşaret Eder Ama Uyanış Doğrudan Görülmelidir

Güneş ışığıyla dolu bir sabah. Güneşi gözlerimizle görürüz, sıcaklığını hissederiz ve güneşin doğduğunu biliriz.

Ancak güneşi doğrudan göremeyen biri için, başka birinin güneşin doğduğunu açıklaması gerekir. Güneşin parlak, sıcak ve dünyayı aydınlattığını söyleyebiliriz. Ancak ne kadar dikkatli anlatırsak anlatalım, bu, güneşi kendi gözümüzle görmekle aynı şey değildir.

Buda'nın öğretisi bu şekildedir. Sutralar ve Dharma konuşmaları bize yol gösteren ve gerçeğe doğru ilerlememize yardımcı olan değerli araçlardır. Ancak kelimelerin ve yazıların kendisi uyanmıyor. Sözler hakikate işaret eden parmak gibidir, uyanış ise parmağın işaret ettiği aya benzer.

Geleneğe göre insanlar, Buda'nın sayısız Dharma konuşması yapmasına rağmen sonunda tek bir kelime bile konuşmadığını söylerler. Bu, hiçbir öğretinin olmadığı anlamına gelmez. Demek ki hakikatin yeri kelimelerle tam olarak kavranamaz. Bir Dharma konuşması kelimelerle söylenemeyene işaret eder ve bu kelimeler aracılığıyla nihayet kelimelerin ötesindeki yeri görmeliyiz.

Yemeğin tadı aynı. Birisi ne kadar "Tatlı, hoş kokulu ve yumuşaktır" diye açıklasa da, kendimiz yemedikçe tadını tam olarak bilemeyiz. Aynı şekilde Dharma da duymak ve anlamakla yetinmemelidir. Onu doğrudan kendi zihnimize ve yaşamımıza yansıtmalı ve orada deneyimlemeliyiz.

Bu nedenle çok kelime bilmekle çalışma bitmez. Sutraları okuyabilir ve Dharma konuşmalarını dinleyebiliriz ama sadece kelimelerle kalmamalıyız. Açıklamanın ötesindeki anlamı görmemiz ve bilgiden doğrudan deneyime geçmemiz gerekiyor.

Bugün güzel sözleri tek başına durmadan dinleyelim, aklın işaret ettiği yere doğrudan bakalım, bilmekten görmeye geçelim.