Η Αρχή της Πρακτικής που Διδάσκει η Σοδειά του Φθινοπώρου

Ο ουρανός είναι ψηλός και καθαρός, και ο αέρας έχει γίνει δροσερός. Οι καλλιέργειες στους αγρούς και στους ορυζώνες είναι η σοδειά του φθινοπώρου — ο καρπός σπόρων που σπάρθηκαν την άνοιξη και άντεξαν τον ήλιο, τη βροχή και τον άνεμο του καλοκαιριού. Ο καρπός του φθινοπώρου δεν εμφανίζεται ξαφνικά το φθινόπωρο· είναι το αποτέλεσμα του σπόρου, του ηλιακού φωτός, της βροχής και του ανέμου, του εδάφους και της φροντίδας του γεωργού, που όλα λειτουργούν μαζί.

Στον βουδισμό, ο σπόρος θεωρείται αιτία (因, in), το ηλιακό φως, η βροχή, ο άνεμος και το έδαφος θεωρούνται συνθήκες (緣, yeon), και ο καρπός που προκύπτει όταν συναντηθούν η αιτία και οι συνθήκες θεωρείται αποτέλεσμα (果, gwa). Τα λόγια, οι σκέψεις και οι πράξεις στις οποίες εμπλέκομαι σήμερα γίνονται κι αυτά σπόροι. Οι καλές σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις γίνονται σπόροι υγιούς κάρμα, ενώ τα λόγια και οι πράξεις που κινούνται από απληστία, θυμό και πλάνη γίνονται σπόροι πόνου. Το κάρμα δεν είναι προκαθορισμένη μοίρα — είναι ο σπόρος που φυτεύετε αυτή τη στιγμή.

Η πρακτική δεν είναι το να μην κάνετε τίποτα· είναι η φροντίδα του χωραφιού του νου, η επαγρύπνηση για να παρατηρείτε ποιον σπόρο φυτεύετε αυτή τη στιγμή. Όπως ξεριζώνετε τα ζιζάνια, ποτίζετε και αφήνετε το φως του ήλιου να μπει, ακόμη κι αν μία ή δύο συνεδρίες καθιστής διαλογισμού ή ευχής δεν αποδώσουν άμεσο αποτέλεσμα, πρέπει να επιμένετε σταθερά στην πρακτική μέχρι να ωριμάσουν η αιτία και οι συνθήκες.

Ο ίδιος ο όρκος του δασκάλου να μεταδώσει το Ντάρμα, από τη στιγμή που φυτεύτηκε, συνάντησε αμέτρητους ανθρώπους και συνθήκες και έχει μεγαλώσει στη σημερινή σοδειά. Το να προχωράει κανείς μια σοδειά δεν είναι να αναπαύεται στην υπερηφάνεια για τον καρπό, αλλά να ξαναφυτεύει τον νέο σπόρο μέσα σε εκείνον τον καρπό για την επόμενη γενιά. Το να μοιράζεται κανείς τον καλό καρπό και να αφήνει πίσω καλούς σπόρους — έτσι συνεχίζονται οι συνθήκες, ο όρκος και η μετάδοση του Ντάρμα.