Prinsip Amalan yang Dipelajari daripada Tuaian Musim Luruh

Langit tinggi dan cerah, dan angin telah bertukar sejuk. Hasil tanaman di ladang dan sawah padi adalah tuaian musim luruh — buah daripada benih yang disemai pada musim bunga yang tabah menghadapi matahari, hujan, dan angin musim panas. Buah musim luruh tidak muncul secara tiba-tiba semasa musim luruh; ia adalah hasil kerjasama benih, cahaya matahari, hujan dan angin, tanah, serta penjagaan petani.

Dalam agama Buddha, benih dilihat sebagai sebab (因, in), cahaya matahari, hujan, angin, dan tanah sebagai syarat (緣, yeon), dan buah yang timbul apabila sebab dan syarat bertemu sebagai akibat (果, gwa). Kata-kata, fikiran, dan tindakan yang saya lakukan hari ini turut menjadi benih. Fikiran, kata-kata, dan tindakan yang baik menjadi benih karma yang baik, manakala kata-kata dan tindakan yang didorong oleh tamak, kemarahan, dan kejahilan menjadi benih penderitaan. Karma bukanlah takdir yang tetap — ia adalah benih yang sedang anda semai sekarang ini.

Amalan bukanlah tidak berbuat apa-apa; ia adalah menjaga ladang minda, kekal peka untuk menyedari benih apa yang sedang anda semai sekarang ini. Sama seperti anda mencabut rumpai, menyiram air, dan membiarkan cahaya matahari masuk, walaupun satu atau dua sesi meditasi duduk atau hasrat tidak menghasilkan keputusan segera, anda mesti terus tekun dalam amalan sehingga sebab dan syarat masak.

Ikrar guru sendiri untuk menyebarkan Dharma, setelah disemai, telah bertemu dengan ramai orang dan syarat yang tidak terhitung dan telah berkembang menjadi tuaian hari ini. Membawa tuaian ke hadapan bukanlah berehat dalam kebanggaan terhadap buah itu, tetapi menyemai semula benih baharu di dalam buah itu untuk generasi akan datang. Berkongsi buah yang baik dan meninggalkan benih yang baik — begitulah syarat, ikrar, dan penyebaran Dharma diteruskan.