Het beoefeningsprincipe dat de herfstoogst ons leert

De lucht is hoog en helder, en de wind is koel geworden. Het gewas op de akkers en in de rijstvelden is de oogst van de herfst — de vrucht van zaden die in de lente werden gezaaid en de zon, regen en wind van de zomer doorstonden. De vrucht van de herfst verschijnt niet plotseling in de herfst; ze is het resultaat van het zaad, het zonlicht, de regen en de wind, de aarde, en de zorg van de boer, die allemaal samenwerken.

In het boeddhisme wordt het zaad gezien als oorzaak (因, in), het zonlicht, de regen, de wind en de aarde als omstandigheden (緣, yeon), en de vrucht die ontstaat wanneer oorzaak en omstandigheden samenkomen als gevolg (果, gwa). De woorden, gedachten en daden die ik vandaag stel, worden ook allemaal zaden. Goede gedachten, woorden en daden worden zaden van heilzame karma, terwijl woorden en daden die voortkomen uit hebzucht, woede en onwetendheid zaden van lijden worden. Karma is geen vastliggend lot — het is het zaad dat je op dit moment plant.

Beoefening is niet niets doen; het is het verzorgen van het veld van de geest, wakker blijven om op te merken welk zaad je op dit moment plant. Net zoals je onkruid wiedt, water geeft en het zonlicht laat binnenvallen, moet je — zelfs als één of twee zittingen van meditatie of aspiratie niet meteen resultaat opleveren — gestaag doorgaan met de beoefening totdat oorzaak en omstandigheden rijpen.

De eigen gelofte van de leraar om de Dharma door te geven, werd ooit geplant, ontmoette talloze mensen en omstandigheden, en is uitgegroeid tot de oogst van vandaag. Een oogst voortdragen betekent niet rusten in trots over de vrucht, maar het nieuwe zaad in die vrucht opnieuw planten voor de volgende generatie. Goede vrucht delen en goede zaden achterlaten — zo worden omstandigheden, gelofte en de doorgifte van de Dharma voortgezet.