Sonbahar Hasadından Öğrenilen Uygulama İlkesi

Gökyüzü yüksek ve berrak, rüzgâr ise serinledi. Tarlalardaki ve pirinç tarlalarındaki ürünler sonbaharın hasadıdır — yazın güneşine, yağmuruna ve rüzgârına dayanmış, ilkbaharda ekilen tohumların meyvesidir. Sonbaharın meyvesi sonbaharda birdenbire ortaya çıkmaz; tohumun, güneş ışığının, yağmurun ve rüzgârın, toprağın ve çiftçinin özeninin hep birlikte çalışmasının sonucudur.

Budizm'de tohum neden (因, in) olarak, güneş ışığı, yağmur, rüzgâr ve toprak ise koşullar (緣, yeon) olarak, neden ile koşulların buluşmasıyla ortaya çıkan meyve de sonuç (果, gwa) olarak görülür. Bugün söylediğim sözler, düşündüğüm düşünceler ve yaptığım eylemler de birer tohum haline gelir. İyi düşünceler, sözler ve eylemler iyi karmanın tohumları olurken, açgözlülük, öfke ve yanılsamadan kaynaklanan sözler ve eylemler acının tohumları olur. Karma sabit bir kader değildir — şu anda ektiğin tohumdur.

Uygulama hiçbir şey yapmamak değildir; zihnin tarlasını bakımlı tutmak, şu anda hangi tohumu ektiğinin farkında kalmaktır. Tıpkı yabani otları çektiğin, su verdiğin ve güneş ışığının içeri girmesine izin verdiğin gibi, bir iki oturuş meditasyonu ya da dilek anında bir sonuç vermese de, neden ve koşullar olgunlaşana dek uygulamada sabırla ilerlemelisin.

Öğretmenin Dharma'yı aktarma konusundaki kendi verdiği söz, bir kez ekildikten sonra, sayısız insan ve koşulla buluşmuş ve bugünün hasadına dönüşmüştür. Hasadı ileriye taşımak, meyveyle gurur duyarak dinlenmek değil, o meyvenin içindeki yeni tohumu bir sonraki nesil için yeniden ekmektir. İyi meyveyi paylaşmak ve iyi tohumlar bırakmak — koşulların, verilen sözün ve Dharma aktarımının sürdürülme biçimi budur.