Nawet po zobaczeniu naszej natury nawyki powoli się zanikają.

Brak umysłu nie jest stanem odrętwienia, w którym w ogóle nie ma umysłu. Jest to miejsce, w którym pierwotny umysł objawia się takim, jaki jest, uwolniony od siły rozróżniających myśli i złudzeń, które przylegają do nas i nami wstrząsają. Jest to czyste miejsce, w którym pojawiają się myśli o dobru i złu, zysku i stracie.

Jeśli już dokładnie widzieliśmy to miejsce, możemy powiedzieć, że nie ma już żadnych osobnych stopni do wspinaczki. Gdybyśmy wyraźnie widzieli naszą naturę, o co jeszcze walczylibyśmy? Dlatego Seon mówi o natychmiastowym widzeniu i natychmiastowym kończeniu.

Jednak zrozumienie tego słowami różni się od faktycznego zniknięcia zwodniczych myśli w życiu. Nawet jeśli cofniemy jedną myśl i zobaczymy naszą naturę, długotrwałe nawyki i karma mogą ponownie wzrosnąć poprzez ciało, mowę i relacje. Nie trzeba zatem zaprzeczać przebudzeniu, ale dojrzeć to, co zaobserwowano w życiu codziennym.

Drzwi można otworzyć raz. Ale kurz w pomieszczeniu nie znika z dnia na dzień. Jeśli wiemy, że drzwi się otworzyły, wpuszczamy teraz światło, widzimy zebrany kurz i po cichu go usuwamy. Praktyka nie polega na narzucaniu kształtu czemuś nieznanemu. Jest to codzienne potwierdzenie, że umysł już widziany nie ulega zaćmieniu.

Nie ma więc powodu się niecierpliwić, gdy mówimy o braku umysłu. Jeśli widzimy, że zwodnicze myśli pozostają, to samo widzenie jest miejscem praktyki. Kiedy wzrasta przywiązanie, widzimy przywiązanie. Kiedy wzrasta dyskryminacja, widzimy dyskryminację i powracamy do jasnego światła pierwotnej natury. Nie udawanie, że wszystko jest kompletne, ale uczciwe pozbywanie się pozostałych nawyków, to postawa praktyki.