เมื่อใจสงบ คลื่นแห่งทุกข์ก็เบาบาง
ในพระธรรมบทมีคำสอนว่า เมื่อใจสงบนิ่งเหมือนทะเลสาบใส ย่อมไม่ถูกกระแสสังสารวัฏพัดพาไปอีก คำสอนนี้แสดงแก่นของการปฏิบัติอย่างเรียบง่าย
เรามีชีวิตอยู่ด้วยลมหายใจเข้าออก ขณะเดียวกัน ความคิดก็เกิดขึ้นและดับไปไม่หยุด เมื่อดูแต่ละขณะให้ดี เราจะเห็นกระแสของการเกิดขึ้นและดับไปที่ต่อเนื่องอยู่
การเกิดและดับไม่ได้อยู่ไกลในเหตุการณ์ใหญ่เท่านั้น แม้ในขณะที่ความคิดเกิดแล้วดับ หรือในขณะที่ลมหายใจเข้าและออก เราก็เรียนรู้กฎแห่งการเกิดและดับได้
ยิ่งมีความฟุ้งซ่านและความคิดมาก คลื่นของใจก็ยิ่งหยาบ แต่เมื่อรู้ลมหายใจและมองความคิดที่เกิดแล้วดับอย่างสงบ ใจก็ค่อยๆ สงบและใสขึ้น
วันนี้ แทนคำอธิบายซับซ้อน ลองรู้ลมหายใจหนึ่งครั้งอย่างตั้งใจ ความเพียรเล็กๆ ที่ทำให้ใจสงบนิ่ง คือจุดเริ่มต้นของหนทางออกจากทุกข์
เมื่อใจสงบลง ใจก็เหมือนทะเลสาบใส ลมหายใจเข้าออก และความคิดก็เกิดขึ้นแล้วดับไป หากรู้ทันขณะเหล่านั้น เราจะเรียนรู้กระแสแห่งการเกิดดับได้ การมองลมหายใจและความคิดอย่างสงบคือทางสำคัญของการปฏิบัติ
