Geçiciliği Öğreniyoruz, Orijinal Doğayı Görüyoruz

Budizm'i incelediğimizde bazen birbirine zıt gibi görünen öğretilerle karşılaşırız. Bir yandan her şeyin değiştiğini, tutunmanın acı getirdiğini, sabit bir benliğin olmadığını duyuyoruz. Diğer yandan, her varlığın Buda doğasına sahip olduğunu ve nirvana'nın erdemlerinin kalıcılık, neşe, gerçek benlik ve saflık olduğunu duyuyoruz. Yalnızca yüzeysel olarak duyulan bu sesler çarpışıyormuş gibi hissedilebilir.

Ancak bu iki öğreti aynı yeri farklı yönlerden aydınlatır. Süreksizliğin, acı çekmenin ve benliksizliğin incelenmesi, fenomenlere tutunma alışkanlığını ortadan kaldırır. Beden, duygu, ilişkiler ve düşünceler değişmeye devam ediyor. Değişenleri sonsuza dek benimmiş gibi tuttuğumuzda, zihin çok geçmeden acıya mahkum olur. O halde öncelikle değişim olarak neyin değiştiğini görmeliyiz.

Bu çalışma acı ilaç gibidir. İlaç acıdır ama hastalıkları iyileştirmek için gereklidir. Hastalık devam ederken yemek istediğimiz şeye ara vermemiz ve ilacın işe yaramasını beklememiz gerekebilir. Aynı şekilde tutunmanın zehri zihinde kaldığında, "bu da değişir, bu da dayanılmaz" öğretisi ilk başta acı gelebilir. Ancak öğreti yaşamı inkar etmez. Yapışma hastalığını iyileştiren ustaca bir araçtır.

Tutuş yavaş yavaş gevşeyince başka bir yer görünür hale gelir. Bu, olayların kalıcı olduğu anlamına gelmez. Bu, değişen olgulara tutunmadığımızda, değişimi bilen bilgeliğin berraklaştığı ve başlangıçtaki berrak doğanın ortaya çıktığı anlamına gelir. Buda doğası sahip olduğum katı bir benlik değil. Bu, tutunmanın ortadan kalkmasıyla herkeste ortaya çıkabilecek bir uyanış olasılığıdır.

Yani Buda doğasının üç işareti ve öğretisi birbiriyle savaşmıyor. Üç işaret, kavrayışlı zihni iyileştirir ve Buda doğası, şifanın işaret ettiği parlak yeri gösterir. Geçiciliği gerçekten öğrendiğimizde nihilist olmayız. Daha derinden özgür oluruz. Serbest bırakılması gerekeni serbest bıraktığımızda, zaten mevcut olan parlaklık biraz daha netleşir.