Αποκαλύψτε τη Φύση του Βούδα που έχει συσκοτιστεί

Υπάρχει μια παραδοσιακή αναλογία κατά την οποία μια αγελάδα τρώει συνηθισμένο γρασίδι, δίνει γάλα και η προσεκτική προετοιμασία οδηγεί από αυτό το γάλα σε καθαρισμένο γκι. Όταν βλέπουμε μόνο το γρασίδι, είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε την πλούσια τροφή που μπορεί να προκύψει μέσα από τη διαδικασία. Ωστόσο, με την κατάλληλη φροντίδα και προσπάθεια, αποκαλύπτεται ένα βάθος που δεν είναι ορατό στην αρχή. Με τον ίδιο τρόπο, τα όντα που φαίνονται συνηθισμένα μπορούν να αποκαλύψουν τη φύση του Βούδα που κρύβεται μέσα τους μέσω της πρακτικής και της σοφίας.

Το δέντρο βινί στο όρος Σούλα λέγεται ότι φαίνεται συνηθισμένο ενώ έχει πολύτιμες φαρμακευτικές ιδιότητες. Η εξωτερική του εμφάνιση από μόνη της δεν αποκαλύπτει την πλήρη αξία του. Ομοίως, δεν θα πρέπει να αποφασίζουμε ολόκληρη την αξία ή τη δυνατότητα του εαυτού μας ή των άλλων από τις συνήθειες και τα ελαττώματα που εμφανίζονται επί του παρόντος. Οι θλίψεις μπορεί να οδηγήσουν σε ενέργειες που πρέπει να διορθωθούν, αλλά αυτές οι θλίψεις δεν είναι ολόκληρο το άτομο.

Η αναλογία του υπέρτατου θαυμαστού νερού που διατηρεί τη φυσική του γεύση μέσα στην αλμυρή θάλασσα μας υπενθυμίζει ότι η ζωή σε έναν κόσμο γεμάτο θλίψη δεν κάνει τη φύση του Βούδα ταυτόσημη με τη θλίψη. Ακόμη και όταν εμφανίζεται θυμός και η επιθυμία κλονίζει το μυαλό, η ικανότητα να παρατηρείς, να γυρίζεις και να ενεργείς με σοφία και συμπόνια δεν έχει εξαφανιστεί.

Το σώμα που αποτελείται από γη, νερό, φωτιά και άνεμο αλλάζει αδιάκοπα. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε την παροδικότητα της γέννησης, της γήρανσης, της ασθένειας και του θανάτου. Ωστόσο, η διδασκαλία της φύσης του Βούδα μας ζητά να μην αντιμετωπίζουμε το μεταβαλλόμενο σώμα και τα συναισθήματα ως το σύνολο αυτού που είμαστε. Η φύση του Βούδα εδώ δεν δημιουργεί μια αμετάβλητη προσωπική ψυχή ή σταθερό εαυτό. Υποδεικνύει τη βαθιά ικανότητα κάθε όντος να φωτίζει τη θλίψη και να κινείται προς την αφύπνιση.

Η εξάσκηση, επομένως, δεν είναι το να φέρουμε ένα νέο φως από έξω και να το προσαρτήσουμε στον εαυτό μας. Είναι το έργο της παρατήρησης και της απελευθέρωσης της απληστίας, του θυμού και της αυταπάτης που συσκοτίζουν την ήδη παρούσα διαύγεια. Καθώς κάθε κάλυμμα αφαιρείται, η σοφία και η συμπόνια ανακτούν τη φυσική τους κατεύθυνση αντί να κατασκευάζονται με τη βία.

Μην κοιτάτε τον εαυτό σας και συμπεράνετε: «Αυτό είμαι απλά». Μην κοιτάτε άλλο άτομο και αποφασίζετε: «Αυτό το άτομο δεν μπορεί ποτέ να αλλάξει». Αυτό δεν σημαίνει ότι παραβλέπουμε τις αδικίες ή αποφεύγουμε την ευθύνη. Διορθώνουμε ξεκάθαρα την επιβλαβή συμπεριφορά, ενώ θυμόμαστε ότι κάθε ον διατηρεί την ικανότητα να αφυπνίζεται. Αυτή είναι η στάση της εμπιστοσύνης στη φύση του Βούδα.

Παρατηρήστε ήσυχα μια θλίψη που εμφανίστηκε στο μυαλό σήμερα. Μην δεσμεύετε ολόκληρη την ταυτότητά σας σε αυτό. Ψάξτε κάτω από αυτό για την επίγνωση και την υγιεινή πρόθεση που είναι ακόμα σε λειτουργία. Η πρακτική δεν είναι ένας ανταγωνισμός για να αποκτήσουμε αυτό που μας λείπει. είναι ένα μονοπάτι για την αφαίρεση αυτού που συσκοτίζει τη σαφήνεια ήδη εδώ.