Ένα Βλαστάρι Δεν Είναι Ακόμη ο Καρπός

Η Σούτρα της Νιρβάνα διδάσκει πως όποιος ακούει αυτή τη διδασκαλία, φτάνει να πιστεύει στη φύση του Βούδα και εγείρει τον νου που στρέφεται προς την ύψιστη αφύπνιση, μπορεί να ονομαστεί μποντισάτβα. Ακόμη κι πριν ολοκληρωθούν όλα, πολύτιμος είναι ο νους που έχει καθορίσει καθαρά την κατεύθυνσή του και έχει πατήσει σ' εκείνο τον δρόμο.

Όμως η εξήγηση του βιβλίου δεν σταματά εκεί. Αν η θέαση και η γνώση της φύσης του Βούδα παραμένουν ακόμη σε επίπεδο έννοιας, αυτό ονομάζεται κοσμικός μποντισάτβα. Το να κατανοεί και να πιστεύει κανείς μια διδασκαλία δεν είναι το ίδιο στάδιο με το να την καλλιεργεί σε όλη του τη ζωή, ώσπου η φύση του Βούδα να φανεί καθαρά.

Σκεφτείτε έναν μόνο σπόρο που κείτεται σ' ένα αυλάκι. Μόλις σπάσει το χώμα και στείλει προς τα πάνω ένα μικρό βλαστάρι, η κατεύθυνση της ζωής έχει ήδη φανερωθεί. Όμως η εμφάνιση ενός βλασταριού δεν σημαίνει πως ο καρπός έχει σχηματιστεί. Το κανάλι νερού πρέπει να διορθωθεί σωστά, το φως του ήλιου πρέπει να φτάνει, και ο τόπος όπου πιάνουν ρίζα οι ρίζες πρέπει να φροντίζεται μέρα με τη μέρα.

Η μποντιτσίτα, ο νους που στρέφεται προς την αφύπνιση, είναι το ίδιο. Αυτή η επιθυμία για αφύπνιση είναι ο σπόρος, και οι καθαροί κανόνες είναι το αυλάκι που εμποδίζει τον νου να κυλήσει προς λάθος τόπο. Η γαλήνη καθησυχάζει τον ασταθή νου ώστε οι ρίζες να μπορούν να πάνε βαθύτερα, και η σοφία δείχνει καθαρά ποια είναι η αληθινή ανάπτυξη και ποια είναι απλώς προσθήκη απληστίας.

Καθώς κάποιος καλλιεργεί έτσι τους κανόνες, τη γαλήνη και τη σοφία, μια διδασκαλία που στην αρχή ήταν γνωστή μόνο με λόγια αρχίζει να μεταμορφώνεται σε αλλαγή πράξης και νου. Το βιβλίο εξηγεί πως μέσα από αυτή την πρακτική κάποιος φτάνει στην απελευθέρωση, βλέπει τη φύση του Βούδα, και τελικά φτάνει στον τόπο όπου βλέπει καθαρά τη φύση του Βούδα. Ο δάσκαλος Σεόν Σεονγκτσόλ ονομάζει εκείνον τον τόπο θρόνο του μποντισάτβα μεγάλης δύναμης που έχει πραγματώσει τη μεγάλη νιρβάνα.

Δεν πρέπει λοιπόν να θεωρούμε τον εαυτό μας ολοκληρωμένο απλώς λέγοντας: «Πιστεύω στη φύση του Βούδα» ή «Έχω εγείρει τον νου που στρέφεται προς την αφύπνιση». Ούτε, από την άλλη, πρέπει να υποτιμούμε τον νου που εγείραμε πρώτη φορά μόνο και μόνο επειδή ακόμη εξασκούμαστε. Ένα βλαστάρι δεν είναι ο καρπός, αλλά είναι μια ζωντανή αρχή που κινείται προς τον καρπό.

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι να αποκτήσουμε ένα όνομα για τον εαυτό μας, αλλά πώς φροντίζουμε αυτόν τον νου σήμερα. Αφήστε τους κανόνες να διορθώνουν τις πράξεις σας, αφήστε τη γαλήνη να ηρεμεί τον νου σας, κι αφήστε τη σοφία να εξετάζει την προσκόλληση και τη διακρίνουσα σκέψη. Όταν καλλιεργείτε βήμα-βήμα, φροντίζοντάς τον σαν έναν μόνο σπόρο, μια διδασκαλία που στην αρχή ήταν γνωστή μόνο ως ιδέα γίνεται σταδιακά δρόμος επιβεβαιωμένος στη ζωή.