در شادیِ دیگری شریک شوید

هنگامی که کسی کار نیکی انجام می‌دهد، دل شما تنها به یک سو نمی‌رود. ممکن است بخواهید او را تبریک بگویید، و در همان حال این فکر بگذرد: «من چه کرده‌ام؟» آموزه‌ی امروز شما را دعوت می‌کند تا به ذهنی بنگرید که از خوبی و شادیِ دیگری همچون خوبی و شادیِ خود شادمان می‌شود.

چهار حالت بی‌کران دل عبارت‌اند از مهرورزی، دلسوزی، شادی همدلانه، و آرامش برابر. مهرورزی آرزوی خوشبختی برای همه‌ی موجودات است. دلسوزی آرزوی رهاییِ آن‌ها از رنج است. شادی همدلانه، شادی و خوبیِ دیگری را باهم جشن می‌گیرد. آرامش برابر به همه‌چیز به یک اندازه می‌نگرد، بدون گرایش به دوست‌داشتن یا دوست‌نداشتن. امروز از نزدیک به شادی همدلانه می‌نگرید.

لحظاتی هست که خوش‌اقبالیِ دیگری چنان احساس می‌شود که گویی سهم شما را کم می‌کند. لازم نیست وانمود کنید که چنین احساسی وجود ندارد، یا خود را مجبور کنید که مانند فردی نیکوکار رفتار کنید. نخست، متوجه شوید که فکری مقایسه‌گر پدید آمده است. همچنین بازبینی کنید که آیا این دلبستگی که «باید من باشم»، «باید از آنِ من شود»، ذهن شما را تنگ می‌کند.

ستایشِ کارِ نیکِ دیگری، کارِ نیکِ شما را کوچک‌تر نمی‌کند. هنگامی که با تمامِ دل در شادیِ کسی شریک می‌شوید، فضایی که در آن می‌توانید شادمان باشید گسترده‌تر می‌شود. به همین دلیل، ارائه‌ی سخنی گرم هنگام شنیدنِ موفقیتِ دیگری، خودْ نوعی تمرین است. آنچه آموزه‌ی امروز شادی همدلانه می‌نامد، همان نگرشی است که در آن، به‌جای کنار زدنِ نکوکاریِ دیگری همچون امری بی‌ربط به شما، در آن شادمان می‌شوید.

البته چنین دلی همیشه به‌آسانی پدید نمی‌آید. به‌جای آنکه به‌خاطرِ متوجه‌شدنِ حسادت یا احساسِ نادیده‌گرفته‌شدن خود را سرزنش کنید، آن احساس را بشناسید و بار دیگر سویِ خود را برگزینید. خبر خوبِ دیگری را بپذیرید، و هر کارِ نیکِ کوچکی که از دستتان می‌آید ادامه دهید. هرچه بیشتر در شادی شریک شوید، ذهن شما نیز کم‌کم از مرزِ «فقط من» گسسته می‌شود.

اگر امروز خبر خوبی درباره‌ی کسی می‌شنوید، لحظه‌ای درنگ کنید. اشکالی ندارد اگر نخست فکری مقایسه‌گر پدیدار شود. پس از آنکه به آن فکر نگاه کردید، سخنی بگویید که به‌راستی شادیِ آن فرد را جشن بگیرد.