ชื่นชมยินดีในความสุขของผู้อื่น

เมื่อใครสักคนประสบความสำเร็จในสิ่งดีงาม ใจย่อมไม่เคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียว ท่านอาจอยากร่วมยินดี แต่ในขณะเดียวกันความคิดหนึ่งอาจผุดขึ้นมาว่า "แล้วตัวเราทำอะไรบ้าง" คำสอนวันนี้เชื้อเชิญให้ท่านมองดูใจที่ชื่นชมยินดีในบุญและความสุขของผู้อื่นดั่งเป็นของตนเอง

จตุรัปมัญญา หรือพรหมวิหารสี่ คือใจอันกว้างขวางสี่ประการ ได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา เมตตาคือความปรารถนาให้สรรพสัตว์ทั้งปวงมีความสุข กรุณาคือความปรารถนาให้พ้นจากความทุกข์ มุทิตาคือการร่วมชื่นชมยินดีในความสุขและบุญของผู้อื่น ส่วนอุเบกขาคือการมองดูทุกสิ่งอย่างเสมอภาค โดยไม่เอนเอียงไปทางชอบหรือชัง วันนี้ท่านจะได้พิจารณามุทิตาอย่างใกล้ชิด

มีบางช่วงเวลาที่โชคดีของผู้อื่นอาจทำให้รู้สึกราวกับว่าส่วนแบ่งของตนลดน้อยลง ท่านไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกเช่นนั้น หรือฝืนตนเองให้ทำตัวเป็นคนดี ก่อนอื่นให้สังเกตว่ามีความคิดเปรียบเทียบผุดขึ้นมาแล้ว และลองย้อนมองดูด้วยว่าความยึดติดที่ว่า "ต้องเป็นเรา" "ต้องเป็นของเรา" กำลังทำให้ใจคับแคบลงหรือไม่

การชื่นชมความดีของผู้อื่น ไม่ได้ทำให้ความดีของตนเล็กลงแต่อย่างใด เมื่อท่านร่วมยินดีในความสุขของใครสักคนอย่างจริงใจ พื้นที่ที่ท่านจะรู้สึกยินดีได้ก็ยิ่งกว้างขวางขึ้น ด้วยเหตุนี้ การกล่าวคำอบอุ่นเมื่อได้ยินความสำเร็จของผู้อื่นจึงเป็นการปฏิบัติธรรมอย่างหนึ่ง สิ่งที่คำสอนวันนี้เรียกว่ามุทิตา คือท่าทีแห่งความชื่นชมยินดีในบุญที่ผู้อื่นสั่งสมมา แทนที่จะผลักไสว่าเป็นเรื่องไม่เกี่ยวข้องกับตน

แน่นอนว่าใจเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายเสมอไป แทนที่จะตำหนิตนเองเมื่อพบว่ามีความอิจฉาหรือความรู้สึกน้อยใจเกิดขึ้น จงสังเกตความรู้สึกนั้น แล้วเลือกทิศทางใหม่อีกครั้ง จงยอมรับข่าวดีของผู้อื่น และดำเนินความดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ท่านสามารถทำได้ต่อไป ยิ่งท่านแบ่งปันความยินดีมากเท่าใด ใจก็ยิ่งค่อย ๆ หลุดพ้นจากขอบเขตที่ว่า "เฉพาะตัวเรา" มากขึ้นเท่านั้น

หากวันนี้ท่านได้ยินข่าวดีเกี่ยวกับใครสักคน ลองหยุดนิ่งสักครู่หนึ่ง หากความคิดเปรียบเทียบผุดขึ้นมาก่อน ก็ไม่เป็นไร หลังจากมองดูความคิดนั้นแล้ว จงกล่าวคำที่แสดงความยินดีอย่างจริงใจต่อความสุขของผู้อื่น