Jeśli zaufamy, że jest woda, możemy kopać głębiej.

Natura Buddy jest naszą pierwotnie jasną naturą. Nie tworzymy go z zewnątrz; odkrywamy to, usuwając to, co je zakrywa. Zatem wiara w naturę Buddy nie jest powodem do zatrzymania się i powiedzenia: „Już skończyłem”. Jest to postanowienie, aby wiedzieć, że jest w nas jasność, która powinna się ujawnić, i podążać w tym kierunku.

Praktyka wymaga wysiłku, ale też przynosi rezultaty. Ale nawet jeśli wysiłek wygląda tak samo na zewnątrz, głębokość praktyki zmienia się, gdy pojawia się wiara. Jeśli ktoś kopie studnię, nie wiedząc, czy woda jest pod ziemią, może szybko się zmęczyć, gdy pojawią się kamienie i uniesie się kurz. Ale ten, kto ufa, że ​​woda tam jest, kopie jeszcze raz, nawet jeśli wody jeszcze nie widać, i sięga nieco głębiej.

Nasze umysły też są takie. Cierpienie, nawyki i wątpliwości mogą pojawić się jako pierwsze. Jeśli je zobaczymy i zdecydujemy: „Nie mogę tego zrobić”, siła praktyki słabnie. Ale jeśli zaufamy, że natura Buddy jest obecna, trudność, która nas czeka, nie stanie się porażką, ale okazją do głębszego spojrzenia. Wiara staje się siłą, która ponownie podnosi umysł.

Obraz lampy uczy tego samego. Lampa jest pierwotnie jasna, ale sadza może zasłonić jej światło. Nie zmuszamy do powstania nowego światła; wycieramy sadzę i odsłaniamy jasność, która już tam była. Praktyka nie polega na ucieczce w odległe miejsce. To droga zawrócenia i potwierdzenia jasności, która już jest.

Dlatego wiara jest punktem wyjścia praktyki i wielką siłą, która prowadzi nas do przebudzenia. Kiedy ufamy: „Ja też mogę stać się bystry”, nasze słowa i czyny zaczynają się zmieniać i nawet w trudnych chwilach możemy zrobić jeszcze jeden krok. Wiara w naturę Buddy zamienia bezcelowe powtarzanie w celową pracowitość.