اگر اعتماد کنیم که آب وجود دارد، می توانیم عمیق تر حفاری کنیم.
طبیعت بودا طبیعت در اصل روشن ماست. ما آن را از بیرون خلق نمی کنیم. ما آن را با پاک کردن چیزی که آن را می پوشاند کشف می کنیم. بنابراین اعتقاد به طبیعت بودا دلیلی برای توقف و گفتن «من دیگر تمام شدهام» نیست. این عزم راسخ است که بدانیم در درون ما روشنایی وجود دارد که باید آشکار شود و به حرکت در آن جهت ادامه دهیم.
تمرین مستلزم تلاش است و نتیجه هم دارد. اما حتی وقتی تلاش در بیرون یکسان به نظر می رسد، عمق تمرین با ایمان تغییر می کند. اگر کسی چاهی حفر کند بدون اینکه بداند آب در زیر زمین است یا نه، ممکن است با ظاهر شدن سنگ و بلند شدن گرد و غبار به سرعت خسته شود. اما کسی که به وجود آب اطمینان دارد، یک بار دیگر حفاری می کند، حتی زمانی که هنوز آب دیده نمی شود، و کمی عمیق تر می شود.
ذهن ما هم اینجوریه ممکن است ابتدا رنج، عادات و شک ظاهر شود. اگر آنها را ببینیم و تصمیم بگیریم که "من نمی توانم این کار را انجام دهم"، قدرت تمرین ضعیف می شود. اما اگر اعتماد کنیم که طبیعت بودا وجود دارد، دشواری پیش روی ما یک شکست نیست، بلکه مکانی برای نگاه عمیق تر می شود. ایمان نیرویی می شود که دوباره ذهن را بالا می برد.
تصویر یک لامپ نیز همین نکته را می آموزد. یک لامپ در اصل روشن است، اما دوده می تواند نور آن را بپوشاند. ما نور جدیدی را به وجود نمی آوریم. ما دوده را پاک می کنیم و روشنایی را که قبلا وجود داشت آشکار می کنیم. تمرین فرار به جای دور نیست. این مسیر بازگشت به عقب و تأیید روشنایی است که از قبل وجود دارد.
بنابراین ایمان نقطه شروع تمرین و نیروی بزرگی است که ما را به سوی بیداری می برد. وقتی اعتماد می کنیم، "من هم می توانم درخشان شوم"، گفتار و اعمال ما شروع به تغییر می کند و حتی در لحظات سخت می توانیم یک قدم دیگر برداریم. ایمان به طبیعت بودا، تکرار بی هدف را به تلاش هدفمند تبدیل می کند.
ایمان به اینکه همه موجودات دارای طبیعت بودا هستند، قدرت تمرین را تغییر می دهد. درست همانطور که به حفر چاه ادامه می دهیم، حتی زمانی که سنگ و خاک ظاهر می شود، زیرا به وجود آب در زیر زمین اعتماد داریم، وقتی به روشنایی درون اعتماد داریم، در برابر یک ذهن دشوار تسلیم نمی شویم. ایمان نیروی محرکه ای است که ما را به سوی بیداری می برد.
