Suyun olduğuna inanırsak daha derine inebiliriz.

Buda doğası bizim başlangıçtaki parlak doğamızdır. Onu dışarıdan yaratmıyoruz; onu örten şeyleri temizleyerek keşfederiz. Dolayısıyla Buda doğasına inanmak, durup "Ben zaten işim bitti" demek için bir neden değil. İçimizde açığa çıkması gereken bir parlaklık olduğunu bilmek ve o yönde ilerlemeye devam etmek kararlılıktır.

Uygulama çaba gerektirir ve aynı zamanda sonuçlar da doğurur. Ama dışarıdan çaba aynı gibi görünse de inanç olunca uygulamanın derinliği değişir. Birisi suyun yeraltında olup olmadığını bilmeden kuyu kazarsa, taşlar ortaya çıktığında ve toz yükseldiğinde çabuk yorulabilir. Ama suyun var olduğuna güvenen, henüz su görünmediğinde bile bir kez daha kazar ve biraz daha derine iner.

Bizim aklımız da bu şekilde. İlk önce acı, alışkanlıklar ve şüphe ortaya çıkabilir. Bunları görüp “Ben bunu yapamam” diye karar verirsek uygulamanın gücü zayıflar. Ancak Buda doğasının mevcut olduğuna güvenirsek, önümüzdeki zorluk bir başarısızlık değil, daha derinlemesine bakılacak bir yer haline gelir. İnanç, zihni yeniden yükselten güç haline gelir.

Bir lambanın görüntüsü de aynı noktayı öğretir. Bir lamba başlangıçta parlaktır, ancak kurum ışığını kapatabilir. Yeni bir ışığın oluşması için zorlamıyoruz; kurumu sileriz ve zaten orada olan parlaklığı ortaya çıkarırız. Pratik uzak bir yere kaçmak değildir. Geriye dönüp var olan aydınlığı tasdik etme yoludur.

Bu nedenle inanç, uygulamanın başlangıç ​​noktasıdır ve bizi uyanışa taşıyan büyük bir güçtür. “Ben de aydınlanabilirim” diye güvendiğimizde sözlerimiz ve eylemlerimiz değişmeye başlar, zor anlarda bile bir adım daha atabiliriz. Buda doğasına olan inanç, amaçsız tekrarı, amaçlı çabaya dönüştürür.