แม้โลกภายนอกหวั่นไหว ก็รักษาอุเบกขาไว้

ในชีวิต การได้และการเสีย คำชมและคำตำหนิ ความสุขและความทุกข์ ผลัดกันมา หากเราไม่รักษาสติ ใจก็หวั่นไหวไปตามเงื่อนไขเหล่านั้น แต่ถ้าตื่นรู้และเฝ้าดู เราสามารถรักษาอุเบกขาได้

สภาพทางโลกเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ สิ่งที่ได้มาก็ผ่านไป สิ่งที่เสียไปก็ผ่านไป คำชมไม่อยู่ตลอด และคำตำหนิก็ไม่ใช่ทั้งหมดของเรา

เมื่อใจถูกลมเหล่านี้พัด เราอาจลืมศูนย์กลางของตนเองได้ง่าย การมีสติจึงเหมือนประทีปที่ช่วยให้เรากลับมารู้ว่าใจอยู่ตรงไหน

อุเบกขาไม่ใช่ความเย็นชา แต่คือความมั่นคงที่เห็นความเปลี่ยนแปลงโดยไม่ถูกมันลากไป

วันนี้ ขอให้เราไม่สูญเสียศูนย์กลางของใจท่ามกลางลมของโลก