Het zien van de Dharma-natuur betekent het zien van de vrijheid van één geest

Het zien van de Dharma-natuur betekent niet dat je een speciaal object met de ogen ziet. Zelfs als we het namen geven als zelf-natuur, Boeddha-natuur of Dharma-natuur, zijn we, zodra we ernaar gaan zoeken als een mysterieus object, al verwijderd van de oorspronkelijke betekenis ervan.

In het Seon boeddhisme betekent het zien van de ware natuur niet dat je een uiterlijk object vastpakt. Het betekent het direct kennen van de bron waaruit alle objecten en verschijnselen voortkomen. Alle omstandigheden die we zien, horen, voelen en denken zijn de activiteit en projectie van één geest.

Lijden en vreugde, goed en slecht, goed en kwaad staan ​​niet los van de geest. Wanneer dit duidelijk wordt, wordt een beoefenaar niet door de omstandigheden meegesleurd. Er is minder om van te houden, minder om te haten, minder om aan vast te houden als winst, en minder om in te storten als verlies.

Vroeger vergeleken mensen dit met een mani-juweel. Wanneer het mani-juweel rood ontmoet, reflecteert het rood; wanneer het blauw ontmoet, reflecteert het blauw. Toch houdt het zich niet vast aan rood en wordt het niet gebonden aan blauw. Het weerspiegelt simpelweg wat er komt en laat los wat er gaat.

De dharma-natuur is hetzelfde. Bloemen zijn geest, wind is geest, lijden is geest en vreugde is geest. Als we weten dat tienduizend verschillende verschijnselen oorspronkelijk de onthulling van één geest zijn, is er geen reden om ons te laten overvallen door lof of blaam, succes of mislukking.

Dit is de wereld van nirvana. Nirvana is niet de plek waar we na de dood naartoe gaan. Het is de vrijheid die nu wordt onthuld, op de plek waar discriminatie en gehechtheid verdwijnen. Het zien van de Dharma-natuur betekent niet dat je een speciale wereld krijgt; het is het rechtstreeks zien van de eigen geest, die vanaf het begin vrij is geweest.