Ayırt Eden Düşünceyi Dinlendirir, Zihne Bakarsın

Acı veren bir olayla karşılaşınca onu uzaklaştırmak istersin. Hoş bir olayla karşılaşınca onu uzun süre tutmak istersin. Bugünkü öğreti, o anda beliren ayırt eden düşünceye bakmaya davet eder seni. Dıştaki olayı hemen iyi ya da kötü diye hükme bağlayan zihnin kaygıyı nasıl büyüttüğüne dönüp bak.

Bilinç zihni (sikshim, 識心) sakinleşip tek bir düşünce bile doğmadığında, bu hâle doğru uyanış, en yüce ve eksiksiz aydınlanma denir. Burada sözü edilen no-mind (musim, 無心; düşünce kıpırdamayan zihin), hiçbir şey hissetmemek ya da başkasının acısına sırt çevirmek anlamına gelmez. Bir nesneyle karşılaşırken doğru ile yanlış diye bölüp onu kavramayan zihni anlatır.

Acıyla karşılaşınca "Neden hep bana oluyor?" diye düşünmek kolaydır. Hoşluğla karşılaşınca "Hep böyle kalmalı" diye düşünmek de kolaydır. Oysa olguların sabit bir özü yoktur; onların içinde tutunan "ben" de ayrıca sabit değildir. Bu yüzden hiçbir deneyimi sonsuza dek kendinmiş gibi sıkıca tutamazsın.

"Zihni bırak" sözü, düşünceleri zorla yok etme emri gibi anlaşılabilir. Bugün ise önce ayırt eden düşüncenin belirdiği âna dikkat edersin. Sevdim ya da sevmedim yargısı eklendikten sonra zihnin nasıl hareket ettiğine bak ve o yargının peşinden hemen gitmen gerekip gerekmediğini görmek için bir an dur.

Zihin düşüncesiz bir sükûna eriştiğinde, asıl kaynağı kavrar ve olguların nedenlerini ve koşullarını anlarsın. Seongcheol Sunim, kuruntuların tükenmesini ve nirvanayı vurguladı. Bu söz, bir günün ruh hâlini hafifçe değiştirmeye yarayan bir kolaylıktan çok, derin bir uygulamanın yönünü gösterir. Bugünkü küçük alıştırma, bu öğretiyi gündelik hayatta hatırlamaya atılan bir adımdır.

Ne olursa olsun, önce nefesini dengele ve zihne yapışan adı gözle. Hem acıyı hem hazzı fark et, ama onları acele edip kendinin diye sertleştirme ya da itip uzaklaştırma.