Επίγνωση που δεν προσπαθεί να αρπάξει

Η σημερινή διδασκαλία ξεκινά με τη φράση ότι ακόμα κι αν αναζητήσουμε το μυαλό, δεν μπορεί να αποκτηθεί. Συνδέεται επίσης με τα λόγια της Σούτρας του Διαμαντιού ότι δεν μπορεί να αποκτηθεί ο παρελθοντικός νους, ο νους δεν μπορεί να αποκτηθεί και ο μελλοντικός νους δεν μπορεί να αποκτηθεί. Το μυαλό δεν είναι ένα αντικείμενο που μπορεί να κρατηθεί στο χέρι και να αποθηκευτεί μακριά.

Όταν ο νους είναι άβολος, προσπαθούμε να απαλλαγούμε από αυτό το μυαλό. όταν εμφανίζεται ένα καλό μυαλό, προσπαθούμε να το κρατήσουμε για πολύ καιρό. Ωστόσο, οι κινήσεις του νου εμφανίζονται και εξαφανίζονται ανάλογα με τις συνθήκες. Σκέψεις, συναισθήματα και περιπλανώμενες φαντασιώσεις εμφανίζονται για λίγο και μετά σκορπίζονται ξανά. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να τα συλλάβουμε ως σταθερές ουσίες, τόσο πιο επιβαρυντικές σκέψεις αυξάνονται.

Επομένως, πρέπει επίσης να εξετάσουμε προσεκτικά την οδηγία για να φύγει. Εάν αντιληφθούμε τη σκέψη ότι πρέπει να αφήσουμε να φύγει ως μια ακόμη αποστολή, μπορεί επίσης να γίνει μια προσκόλληση που κάνει το μυαλό να καταπονείται. Η σημερινή διδασκαλία μάς λέει να κοιτάμε ελαφρά όχι μόνο το μυαλό που πιάνει, αλλά και το μυαλό που αγωνίζεται να το αφήσει.

Η εξάσκηση δεν είναι να μην κάνεις τίποτα αβοήθητα. Παρατηρεί προσεκτικά το μυαλό που αναδύεται τώρα και παρατηρεί ότι εμφανίζεται και εξαφανίζεται. Όταν γνωρίζουμε ότι ένα χαρούμενο μυαλό, ένα άβολο μυαλό και οι σκέψεις του παρελθόντος και του μέλλοντος είναι όλα περαστικές λειτουργίες, δεν προσθέτουμε πλέον περιττή προσκόλληση πάνω τους.

Σήμερα, μην προσπαθείτε να λύσετε το μυαλό πιάνοντάς το και μην κολλάτε ακόμη και στη σκέψη ότι πρέπει να αφήσετε το μυαλό να φύγει. Σαν να ανοίγετε το χέρι σας και να βλέπετε το φως, παρατηρήστε ήσυχα αυτό που αναδύεται τώρα όπως είναι. Μέσα σε αυτήν την επίγνωση, οι επαχθείς σκέψεις χάνουν φυσικά τη δύναμή τους.