Świadomość, która nie próbuje uchwycić

Dzisiejsza nauka zaczyna się od słów, że nawet jeśli szukamy umysłu, nie można go zdobyć. Łączy się też ze słowami Sutry Diamentowej, że nie można zdobyć umysłu przeszłości, nie można zdobyć umysłu teraźniejszości i nie można zdobyć umysłu przyszłości. Umysł nie jest przedmiotem, który można trzymać w dłoni i odłożyć na przechowanie.

Gdy umysł jest niespokojny, próbujemy się go pozbyć; gdy pojawia się dobry umysł, próbujemy trzymać go długo. Jednak poruszenia umysłu pojawiają się i znikają zgodnie z warunkami. Myśli, emocje i błądzące wyobrażenia pojawiają się na chwilę, a potem znów się rozpraszają. Im bardziej próbujemy chwytać je jako stałe substancje, tym bardziej narastają ciężkie myśli.

Dlatego trzeba też uważnie spojrzeć na polecenie, by puścić. Jeśli uchwycimy myśl, że musimy puścić, jako kolejne zadanie, ona również może stać się przywiązaniem napinającym umysł. Dzisiejsza nauka mówi, by lekko patrzeć nie tylko na umysł, który chwyta, lecz także na umysł, który zmaga się z puszczaniem.

Praktyka nie jest bezradnym nierobieniem niczego. Jest uważnym obserwowaniem umysłu, który pojawia się teraz, i zauważaniem, że pojawia się i znika. Gdy wiemy, że szczęśliwy umysł, niespokojny umysł oraz myśli o przeszłości i przyszłości są przemijającymi funkcjami, nie dokładamy do nich niepotrzebnego przywiązania.

Dziś nie próbuj rozwiązać umysłu przez chwytanie go i nie przywiązuj się nawet do myśli, że musisz puścić umysł. Jakbyś otwierał dłoń i widział światło, spokojnie zauważaj to, co pojawia się teraz, takim, jakie jest. W tej świadomości ciężkie myśli naturalnie tracą siłę.