Μαθησιακή Παροδικότητα, Βλέπουμε την Πρωτότυπη Φύση

Όταν μελετάμε τον Βουδισμό, μερικές φορές συναντάμε διδασκαλίες που ακούγονται αντίθετες μεταξύ τους. Από τη μια πλευρά, ακούμε ότι όλα τα πράγματα αλλάζουν, ότι η προσκόλληση φέρνει βάσανα και ότι δεν υπάρχει σταθερός εαυτός. Από την άλλη πλευρά, ακούμε ότι κάθε ον έχει φύση του Βούδα και ότι οι αρετές της νιρβάνα είναι η μονιμότητα, η χαρά, ο αληθινός εαυτός και η αγνότητα. Ακούγονται μόνο στην επιφάνεια, μπορεί να αισθάνονται σαν να συγκρούονται.

Αλλά αυτές οι δύο διδασκαλίες φωτίζουν το ίδιο μέρος από διαφορετικές κατευθύνσεις. Η μελέτη της παροδικότητας, της ταλαιπωρίας και του μη εαυτού κόβει τη συνήθεια της προσκόλλησης στα φαινόμενα. Το σώμα, τα συναισθήματα, οι σχέσεις και οι σκέψεις συνεχίζουν να αλλάζουν. Όταν κρατάμε ό,τι αλλάζει σαν να ήταν αιώνια δικό μου, το μυαλό δεσμεύεται σύντομα από βάσανα. Έτσι πρώτα πρέπει να δούμε τι αλλάζει καθώς αλλάζει.

Αυτή η μελέτη είναι σαν πικρό φάρμακο. Το φάρμακο είναι πικρό, αλλά χρειάζεται για να θεραπεύσει την ασθένεια. Ενώ η ασθένεια παραμένει, ίσως χρειαστεί να σταματήσουμε αυτό που θέλουμε να φάμε και να περιμένουμε το φάρμακο να κάνει τη δουλειά του. Με τον ίδιο τρόπο, όταν το δηλητήριο της προσκόλλησης παραμένει στο μυαλό, η διδασκαλία «και αυτό αλλάζει· κι αυτό δεν μπορεί να κρατηθεί», μπορεί στην αρχή να έχει πικρή γεύση. Ωστόσο, η διδασκαλία δεν αρνείται τη ζωή. Είναι ένα επιδέξιο μέσο που θεραπεύει την ασθένεια της προσκόλλησης.

Όταν το κόλλημα χαλαρώνει σιγά σιγά, φαίνεται άλλο ένα μέρος. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα φαινόμενα είναι μόνιμα. Σημαίνει ότι όταν δεν κολλάμε σε μεταβαλλόμενα φαινόμενα, η σοφία που γνωρίζει την αλλαγή γίνεται σαφής και εμφανίζεται η αρχικά καθαρή φύση. Η φύση του Βούδα δεν είναι ένας σκληρός εαυτός που κατέχω. Είναι η πιθανότητα αφύπνισης που μπορεί να εμφανιστεί σε οποιονδήποτε όταν η προσκόλληση εξαφανιστεί.

Έτσι τα τρία σημάδια και η διδασκαλία της φύσης του Βούδα δεν μάχονται μεταξύ τους. Τα τρία σημάδια θεραπεύουν τον αρπακτικό νου και η φύση του Βούδα δείχνει το φωτεινό μέρος προς το οποίο οδηγεί αυτή η θεραπεία. Όταν πραγματικά μαθαίνουμε την παροδικότητα, δεν γινόμαστε μηδενιστές. Γινόμαστε πιο βαθιά ελεύθεροι. Όταν απελευθερώνουμε ό,τι πρέπει να απελευθερωθεί, η φωτεινότητα που ήδη υπήρχε γίνεται λίγο πιο καθαρή.