Ucząc się nietrwałości, widzimy pierwotną naturę

Studiując buddyzm, czasami spotykamy nauki, które brzmią odwrotnie. Z jednej strony słyszymy, że wszystko się zmienia, że ​​lgnięcie powoduje cierpienie i że nie ma stałego „ja”. Z drugiej strony słyszymy, że każda istota ma naturę Buddy i że cnotami nirwany są trwałość, radość, prawdziwe ja i czystość. Słyszalne tylko z powierzchni, można odnieść wrażenie, że się zderzają.

Ale te dwie nauki oświetlają to samo miejsce z różnych stron. Badanie nietrwałości, cierpienia i braku jaźni pozbywa się nawyku lgnięcia do zjawisk. Ciało, uczucia, relacje i myśli wciąż się zmieniają. Kiedy traktujemy zmiany tak, jakby były wiecznie moje, umysł wkrótce zostaje związany cierpieniem. Najpierw więc musimy zobaczyć, co się zmienia jako zmiana.

To badanie jest jak gorzkie lekarstwo. Medycyna jest gorzka, ale potrzebna jest do leczenia chorób. Dopóki choroba pozostaje, być może będziemy musieli wstrzymać się z jedzeniem i poczekać, aż lekarstwo zacznie działać. W ten sam sposób, gdy w umyśle pozostaje trucizna lgnięcia, nauka: „to także się zmienia; tego też nie można utrzymać” może na pierwszy rzut oka mieć gorzki smak. Jednak nauka nie zaprzecza życiu. Jest to zręczny środek leczący chorobę lgnięcia.

Kiedy wiązanie stopniowo się rozluźnia, widoczne staje się inne miejsce. Nie oznacza to jednak, że zjawiska są trwałe. Oznacza to, że gdy nie lgniemy do zmieniających się zjawisk, mądrość znająca zmianę staje się jasna i pojawia się pierwotnie jasna natura. Natura Buddy nie jest twardą jaźnią, którą posiadam. Jest to możliwość przebudzenia, która może pojawić się u każdego, gdy przywiązanie się usunie.

Zatem trzy znaki i nauki o naturze Buddy nie walczą ze sobą. Trzy znaki leczą chwytający umysł, a natura Buddy ukazuje jasne miejsce, na które wskazuje to uzdrowienie. Kiedy naprawdę nauczymy się nietrwałości, nie popadniemy w nihilizm. Stajemy się głębiej wolni. Kiedy uwolnimy to, co należy uwolnić, jasność, która już była, stanie się nieco wyraźniejsza.