Codzienny rytm, początek mądrego i współczującego życia

W praktyce buddyjskiej codzienny rytm (ilgwa, 日課) oznacza praktykę, którą sam ustalasz i wypełniasz każdego dnia. Składanie ofiar i pokłony, recytowanie sutr, siedzenie w medytacji Seon oraz patrzenie na własne ciało i umysł należą do codziennego rytmu.

Jednak rytm praktykującego to nie tylko praktyka w wyznaczonych godzinach. To także to, jak przeżywasz każdą chwilę codzienności, od porannego wstania aż do zaśnięcia wieczorem.

W buddyzmie istnieje powiedzenie ilil si hoil (日日是好日): „każdy dzień jest dobrym dniem”.

To, że każdy dzień jest dobrym dniem, nie znaczy, że codziennie zdarzają się tylko dobre rzeczy i nie ma żadnych trudności. Są dni radosne i dni bolesne, dni, gdy sprawy układają się po twojej myśli, i dni, gdy tak się nie dzieje. W każdej sytuacji ważne jest, by nie dać się jej zbytnio porwać i żyć, patrząc właściwie na własny umysł.

Przeszłość już minęła, a przyszłość jeszcze nie nadeszła. Gdy żałujesz tego, co było, i martwisz się tym, co jeszcze nie przyszło, łatwo przeoczyć chwilę obecną, w której naprawdę żyjesz.

Jedyny czas, w którym naprawdę możesz żyć, to teraz. Dlatego ważne jest, jak spędzasz tę chwilę.

Gdy dobrze przeżyjesz jedną chwilę, dzień staje się dobry; gdy dobrze przeżywasz każdy dzień, dobry staje się tydzień. Tak powstaje miesiąc, rok, dziesięć lat, a z nich całe życie.

Ten nurt życia nie ogranicza się do jednego żywota. Można na niego spojrzeć także z perspektywy uwarunkowań i karmy, które trwają przez wiele żyć, od życia do życia. Umysł, który wzbudzasz teraz, i czyny, które teraz podejmujesz, stają się ważnymi warunkami kształtującymi przyszłe życie.

Dziś dzięki rozwojowi nauki i techniki społeczeństwo jest o wiele zamożniejsze i wygodniejsze niż dawniej. Ale rywalizacja stała się ostrzejsza, a wraz z nią urosły lęk o przyszłość i presja psychiczna.

Ludzie nieustannie starają się więcej się uczyć, więcej posiadać i szybciej odnosić sukcesy. Starania o rozwój są ważne. Jeśli jednak po drodze porównujesz się z innymi, niepokoisz się tym, co jeszcze przed tobą, i nie potrafisz cieszyć się tym, co już masz, życie nieuchronnie staje się coraz bardziej bolesne.

Im bardziej taki jest czas, tym większe znaczenie ma praktyka buddyjska.

Praktyka nie polega na opuszczeniu rzeczywistości w poszukiwaniu jakiegoś szczególnego świata. Polega na tym, by tam, gdzie żyjesz, patrzeć na własny umysł, szczerze robić to, co należy, i starać się nie dać porwać chciwości, gniewowi i zaślepieniu.

Troska o codzienny rytm nie kończy się na zrobieniu wielu rzeczy ani na dokończeniu wszystkiego, co zaplanujesz na dziś. Oznacza szczerą pracę, gdy pracujesz, ciepłe traktowanie ludzi, gdy ich spotykasz, mądre osądzanie w trudnych sytuacjach oraz zauważanie udręk umysłu, gdy się w nim pojawiają.

Czasem zdarzy ci się pomylić i ponieść porażkę. Jeśli nawet wtedy potrafisz spojrzeć na siebie i znów ruszyć w dobrym kierunku, także ten dzień staje się cennym czasem praktyki.

Mądrość rośnie z właściwego patrzenia na własny umysł i życie. Współczucie jest praktykowane na jej podstawie, gdy traktujesz ciepło siebie i innych.

Jeśli w każdej chwili patrzysz na własny umysł i cenisz swój codzienny rytm, możesz żyć nieco spokojniej i mądrzej, nawet pośród ostrej rywalizacji i lęku.

Dni zbierają się w całe życie, a umysł i czyny każdej chwili składają się na twoje życie.

Dlatego nie czekaj wyłącznie na szczęście w odległej przyszłości; przeżyj dobrze dzisiejszy dzień.

Wczoraj już minęło, a jutro jeszcze nie nadeszło. Żyć tą właśnie chwilą mądrze i ze współczuciem to sama praktyka i prawdziwy sens tego, że każdy dzień jest dobrym dniem.